Anna powoli mieszała kawę. Zza kuchennej ściany dobiegały znajome głosy — jej mąż Siergiej tłumaczył coś matce, a ona, jak zwykle, mu przerwała.
— Sierioża, musisz kontrolować budżet rodzinny! — głos Walentyny Nikołajewny przeciął ciszę. — Mężczyzna jest szefem w domu, zarabia pieniądze, a to znaczy, że sam decyduje, na co je wydać.
Anna ścisnęła filiżankę. Trzy lata małżeństwa i w każdą niedzielę — ten sam rekord.
— Mamo, we wszystkim się zgadzamy — odpowiedział cicho Siergiej.
— Naprawdę? To dlaczego twoja żona kupuje sobie drogie kosmetyki? Dlaczego zamawia zakupy spożywcze, skoro może iść na targ?
Anna weszła do salonu.
— Walentyna Nikołajewno, pracuję od dziewiątej rano do siódmej wieczorem. Zamawianie zakupów spożywczych oszczędza mi trzy godziny tygodniowo.
Teściowa zwróciła się do niej z protekcjonalnym spojrzeniem.
— Aniu, kochanie, kobieta powinna umieć planować swój czas. I pieniądze też. Sierioża zarabia dla rodziny, powinien wiedzieć, gdzie te pieniądze idą.
— Ja też zarabiam dla rodziny — głos Anny stał się pewniejszy. — I całkiem dobrze.
— Oczywiście — Walentyna Nikołajewna machnęła ręką. — Ale głównym dochodem jest pensja Sierioży. A twoja praca… cóż, to tylko praca na pół etatu.
Anna poczuła, jak coś boleśnie ściska ją w piersi. Jej stanowisko analityka finansowego, którego pensja była półtora raza wyższa niż zarobki męża, zamieniło się w „pracę na pół etatu”.
— Proponuję transparentność — kontynuowała teściowa. — Sierioża powinna wiedzieć, ile wydajesz. A jeszcze lepiej — kontrolować te wydatki.
— Mamo, żyjemy normalnie — odezwał się w końcu Siergiej.
— Nie kłóć się, bo nie wiesz, co się dzieje z pieniędzmi! A co, jeśli Ania coś ukrywa?
Każdy rodzinny obiad zamieniał się w przesłuchanie.
— Walentyna Nikołajewna — Anna wstała — Nie będę ci niczego relacjonować.
— Mnie? Żądam, żebyś była uczciwa wobec męża!
— Jestem uczciwa!
— To dlaczego jesteś przeciwna kontrolowaniu przez niego wydatków?
— Bo jestem dorosła i sama mogę decydować, jak wydawać zarobione przeze mnie pieniądze!
— Zarobione przez ciebie? Anyo, moja droga, zapominasz, że mieszkasz w mieszkaniu, które kupił mój syn. Jesz to, co on kupuje.
Anna poczuła, że ​​grunt usuwa jej się spod nóg. Kupili mieszkanie razem, płacąc po równo.
— Myślę, że ta rozmowa powinna być kontynuowana, gdy wszyscy będą mieli pełne informacje — powiedziała Anna i odeszła. Wytrzymała trzy lata. Dość.

W sobotę Anna włączyła komputer. Metodycznie rekonstruowała finanse rodzinne z ostatnich dwóch lat. Liczby ułożyły się w nieoczekiwany obraz. Anna zarabiała o czterdzieści procent więcej niż jej mąż. Ale były też inne wydatki. Prezenty dla Walentyny Nikołajewnej, opłaty za jej zabiegi medyczne, „pożyczki”, których nie spłacała. W ciągu dwóch lat wydała czterysta osiemdziesiąt tysięcy rubli na teściową. Prawie połowę swojej rocznej pensji.
Anna stworzyła pełną prezentację: diagramy, wykresy, szczegółową analizę. Osobny slajd dotyczył „inwestycji w relacje rodzinne” – wydatków Walentyny Nikołajewnej.

W następną niedzielę Anna przyszła do teściowej z laptopem.

• Walentyno Nikołajewna, w zeszłym tygodniu mówiłaś o potrzebie kontrolowania budżetu. Przygotowałam kompletną analizę naszych finansów.
  Pierwszy slajd pojawił się na ścianie za pomocą projektora: „Sytuacja finansowa rodziny: analiza obiektywna”. Następny slajd pokazywał dochody rodziny. Pensję Siergieja, pensję Anny. Liczby były bezlitośnie uczciwe. Walentyna Nikołajewna milczała.
• Teraz wydatki dodatkowe — kolejny slajd. — I wreszcie pozycja „Wsparcie rodziny”.
  Na ekranie wypisano wszystkie prezenty, pożyczki i wydatki z tym związane. Z dokładnymi kwotami i datami.
• Przez dwa lata — kontynuowała Anna — czterysta osiemdziesiąt tysięcy rubli wydano na utrzymanie mojej matki. To czterdzieści tysięcy miesięcznie. Czyli sto trzydzieści procent tego, co Siergiejowi zostało z pensji po odliczeniu wydatków obowiązkowych.
  W pokoju zapadła grobowa cisza.
• Anno — wydusiła w końcu teściowa — to… to nieetyczne.
• Nieetyczne? — Anna zwróciła się do niej. — Żądać rozliczenia każdego grosza? Czy udzielać obiektywnych informacji?
  Anna zrobiła pauzę.
  — Kto więc właściwie powinien kontrolować budżet rodzinny, Walentyno Nikołajewna? Osoba, która go tworzy, czy ta, która jest największą pozycją wydatków opcjonalnych?
  Walentyna Nikołajewna wstała, twarz miała białą jak kreda.
  — Ty… uważasz mnie za ciężar — wyszeptała.
  — Liczę liczby. To mój zawód.
  — Sierioża! Pozwolisz swojej żonie tak do mnie mówić?
  Siergiej siedział ze spuszczoną głową.
  — Mamo — w końcu podniósł wzrok — liczby nie kłamią.
  Walentyna Nikołajewna w milczeniu spakowała torebkę i skierowała się do wyjścia. Zatrzymała się w drzwiach.
  — Aniu, wygrałaś.
  — To nie była gra. To była konieczność.
  Po wyjściu teściowej długo siedzieli z Siergiejem w milczeniu.
  — Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej? — zapytał.
  — Bo to nie był problem. Problemem była potrzeba kontroli.
  Walentyna Nikołajewna nigdy więcej nie poruszała kwestii kontroli finansowej. Rodzinne obiady stały się spokojniejsze. A pewnego razu, wychodząc, cicho podziękowała Annie za prezent i za to, że nie powiedziała wszystkim o prezencie. W tym momencie Anna zrozumiała: zwycięstwo nie polega na upokorzeniu. Ale na przywróceniu równowagi poprzez pokazanie prawdziwego stanu rzeczy.