Kiedy 26-letnia Yuki ogłosiła swoje zaręczyny, jej przyjaciele uznali to za żart. Jej wiadomość była krótka i swobodna: „W przyszłym miesiącu wychodzę za mąż… za Kenjiego”. Potem dodała jego wiek – siedemdziesiąt lat. W ciągu kilku sekund czat grupowy eksplodował.

„Czekaj. Siedemdziesiąt? Co masz na myśli, siedem i zero?” – napisał jeden ze znajomych.

„Dziewczyno, mrugnij dwa razy, jeśli jesteś w niebezpieczeństwie” – żartował ktoś inny.

Ktoś inny dodał: „Powiedz mi chociaż, że jest bogaty albo sławny. Proszę”.

Żarty trwały, ale Yuki nie broniła się. Ludzie zawsze byli skorzy do wyśmiewania tego, czego nie rozumieli. Dokonała wyboru – i pogodziła się z nim.

Większość zakładała, że ​​chodzi o pieniądze, samotność albo jakiś sekretny układ. Ale prawda była prostsza – i nieskończenie głębsza. Yuki nie zakochała się w portfelu ani fantazji. Zakochała się w spokoju, dobroci i pierwszym mężczyźnie, który sprawił, że poczuła się naprawdę dostrzeżona.

Wszystko zaczęło się pewnego popołudnia na Okinawie. Była na czymś, co żartobliwie nazywała „wyprawą kryzysu ćwierćwiecza”. Rzuciła wyczerpującą pracę w korporacji, dowiedziała się, że jej były partner spotyka się z jej byłym szefem i stwierdziła, że ​​ma już dość – wszystkiego. Kupiła bilet, zostawiła telefon w trybie samolotowym i obiecała sobie, że zostanie, dopóki nie dowie się, kim jest.

Spotkała Kenjiego na plaży. Siedział samotnie pod palmą, w starym słomkowym kapeluszu, czytając książkę w miękkiej oprawie sklejoną taśmą klejącą. Gdy przechodziła obok, wyglądając na nieszczęśliwą, podniósł wzrok i zaproponował jej puszkę lemoniady. „Wygląda na to, że przydałaby ci się ta” – powiedział.

Wzięła ją, usiadła obok niego i po raz pierwszy od miesięcy nie musiała udawać, że wszystko jest w porządku.

Kenji nie zadawał typowych pytań – żadnych „Co robisz?” ani „Jakie masz plany?”. Nie udzielał pustych rad. Po prostu słuchał. Kiedy zaczęła płakać, podał jej chusteczkę i powiedział: „Nie jesteś złamana, tylko zmęczona. To różnica”. Potem pokazał jej mema na swoim starym telefonie z klapką, tak niestosownego, że o mało nie wypluła napoju ze śmiechu.

Tak to się wszystko zaczęło – nie od fajerwerków, a od ciszy.

Kenji był emerytowanym profesorem fizyki. Jego życie było proste, ale satysfakcjonujące: poranne prace w ogrodzie, czytanie starych gazet, smażenie ryb na lunch. Nie był olśniewający, ale dokładny. Mówił, co myślał i robił to, co mówił – coś rzadkiego w świecie Yuki, pełnym filtrów mediów społecznościowych i ostentacyjnego sukcesu.

Z czasem Yuki zrozumiała, że ​​to, co do niego czuła, to nie zauroczenie, a ulga. Nie domagał się uwagi, nie rywalizował, nie udawał. Kiedy szli razem, słuchał więcej niż mówił. Kiedy ona mówiła, patrzył jej w oczy, jakby każde słowo miało znaczenie.

Nie próbował nikomu zaimponować. Nosił skarpetki do sandałów, miał pęknięty ekran telefonu i myślał, że „hashtagi” to po prostu kolejny symbol matematyczny. Ale rozśmieszył ją głośniej niż ktokolwiek inny.

„Większość ludzi” – powiedział Kenji pewnego wieczoru, obserwując zachód słońca – „goni za szczęściem, jakby ono gdzieś tam było. Ale go nie ma. Jest tutaj”. Poklepał się po piersi. „Ale ono pojawia się dopiero wtedy, gdy przestaniesz biec”.

Dziesięć dni po tym, jak się poznali, Yuki odpowiedziała „tak” na pytanie, którego nigdy się nie spodziewała: „Czy wyjdziesz za mnie?”

Nie było pierścionka, nie było wystawnej kolacji. Zapytał po prostu, idąc do domu z molo, lekko muskając jej dłoń dłonią. Nie zastanawiała się ani chwili. Nie musiała.

Kiedy powiedziała o tym znajomym, oszaleli. Jeden nazwał ją szaloną. Inny powiedział: „On jest wystarczająco stary, żeby być twoim dziadkiem”. Kilku całkowicie przestało ją obserwować.

Ale Yuki to nie obchodziło. Po raz pierwszy w dorosłym życiu nie zabiegała o aprobatę.

Ślub był skromny – tylko oni dwoje, urzędnik miejski i drużba z lokalnej kwiaciarni. Yuki miała na sobie krótką lnianą sukienkę. Kenji koszulę, która pamiętała lepsze czasy. Mimo to, patrząc na nią, uśmiechnął się jak człowiek, który po raz pierwszy widzi kolory.

W kolejnych dniach ich wspólne życie nabrało rytmu. Poranna herbata. Wspólne książki. Gotowanie prostych posiłków. Wieczorne spacery. Każdego ranka pytał ją o marzenia – nie o ambicjach, ale o dosłownych marzeniach. O pływających zamkach i fioletowych oceanach. Pamiętał każdy szczegół, nawet najbardziej absurdalny.

Rzadko mówił o przeszłości, choć Yuki wiedziała, że ​​był już żonaty. Jego żona zmarła prawie dwadzieścia lat temu. Jej zdjęcia leżały schludnie w szufladzie, ani na widoku, ani ukryte. Kiedy Yuki kiedyś zapytał, czy za nią tęskni, Kenji uśmiechnął się delikatnie. „Codziennie. Ale myślę, że byłaby szczęśliwa, wiedząc, że ktoś nadal robi mi herbatę”.