Nika, kt\u00f3rej prawdziwe imi\u0119 brzmia\u0142o Weronika i kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie zmierza\u0142a do swojego stolika w kawiarni, \u017ceby w ko\u0144cu zje\u015b\u0107 co\u015b w spokoju, odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 ze zdumieniem na d\u017awi\u0119k tego telefonu. Tutaj, w murach tej organizacji, nikt nie zwraca\u0142 si\u0119 do niej inaczej. Pracowa\u0142a w firmie ju\u017c od pi\u0119ciu lat. I wszyscy, bez wyj\u0105tku, zwracali si\u0119 do niej po imieniu i nazwisku: Weronika Andriejewna.<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna szybko wychodzi\u0142 zza drzwi wej\u015bciowych. Z u\u015bmiechem, kt\u00f3ry by\u0142 a\u017c nazbyt znajomy. A potem Veronica o ma\u0142o si\u0119 nie zakrztusi\u0142a powietrzem.<\/p>\n\n\n\n
— Andriej?! Nie ma mowy!<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna za\u015bmia\u0142 si\u0119 rado\u015bnie w odpowiedzi. Podszed\u0142 bli\u017cej i przytuli\u0142 j\u0105 jak wielki nied\u017awied\u017a \u2013 mocno, przyjacielsko.<\/p>\n\n\n\n
— Mo\u017ce, Nika, mo\u017ce! Jak widzisz, na tym \u015bwiecie wszystko mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107!<\/p>\n\n\n\n
Odsun\u0119\u0142a si\u0119 lekko i spojrza\u0142a mu w twarz.<\/p>\n\n\n\n
— Sk\u0105d ty w og\u00f3le jeste\u015b? Podobno by\u0142e\u015b gdzie\u015b, prawie na ko\u0144cu \u015bwiata! Na zawsze! I s\u0142ysza\u0142em, \u017ce wszystko ci si\u0119 tam u\u0142o\u017cy\u0142o jak najlepiej i nie mia\u0142e\u015b zamiaru tu wraca\u0107!<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna zn\u00f3w si\u0119 roze\u015bmia\u0142 i odrzuci\u0142 g\u0142ow\u0119 do ty\u0142u.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Widz\u0119, \u017ce nasz lokalny organ informacyjny dzia\u0142a bez zarzutu!<\/p>\n\n\n\n
Weronika lekko si\u0119 zarumieni\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— No c\u00f3\u017c… znasz nasze babcie przy wej\u015bciach doskonale! Pewnie ledwo zd\u0105\u017cy\u0142y dojecha\u0107, bo ka\u017cda z nich ju\u017c si\u0119 rzuci\u0142a, \u017ceby roznie\u015b\u0107 po ca\u0142ym terenie, co i jak!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Tak, ani przez sekund\u0119 nie w\u0105tpi\u0142em, \u017ce w\u0142a\u015bnie tak to si\u0119 stanie. \u2013 Andriej spowa\u017cnia\u0142, jego wzrok sta\u0142 si\u0119 bardziej przenikliwy. \u2013 Nie chcia\u0142em po prostu skutecznie si\u0119 przed tob\u0105 pojawi\u0107. Ale \u017ceby\u2026 \u017ceby\u015b potem z frustracji pogryz\u0142 si\u0119 w \u0142okcie. Rozumiesz, o co chodzi?<\/p>\n\n\n\n
Weronika si\u0119 roze\u015bmia\u0142a. Teraz ten \u015bmiech p\u0142yn\u0105\u0142 swobodnie, bez wcze\u015bniejszego napi\u0119cia. Min\u0119\u0142o ca\u0142e dwana\u015bcie lat od ich rozstania. Ale pierwszego roku\u2026 pierwszego roku po rozstaniu nie mia\u0142a ochoty na \u015bmiech, nawet u\u015bmiecha\u0142a si\u0119 tylko na si\u0142\u0119, wymuszaj\u0105c u\u015bmiech. Pok\u0142\u00f3cili si\u0119 wtedy o zupe\u0142nie b\u0142ah\u0105 spraw\u0119. C\u00f3\u017c, teraz by\u0142o jasne, \u017ce to by\u0142a b\u0142ahostka. Ale potem\u2026 wtedy iskry dos\u0142ownie polecia\u0142y, dym buchn\u0105\u0142, zdawa\u0142o si\u0119, jakby grzmia\u0142o, a b\u0142yskawica b\u0142yska\u0142a w samym \u015brodku pogodnego dnia! A Andriej, stoj\u0105cy naprzeciwko, po prostu pali\u0142 si\u0119 ze z\u0142o\u015bci, a jego oczy b\u0142yszcza\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
— Naprawd\u0119 wierzysz, \u017ce ludzie po \u015blubie od razu trac\u0105 wszystkie swoje zdolno\u015bci?! Ani do budowania kariery, ani do dalszego rozwoju?! Naprawd\u0119 tak my\u015blisz?!<\/p>\n\n\n\n
Weronika powinna by\u0142a wtedy milcze\u0107. Wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bdla Andrieja rodzina, mi\u0142o\u015b\u0107, zwi\u0105zki \u2013 to zawsze by\u0142o najwa\u017cniejsze. \u015awi\u0119te. Pierwsze miejsce w \u017cyciu. Ale nie potrafi\u0142a st\u0142umi\u0107 \u017caru. Jakby diabe\u0142 poci\u0105gn\u0105\u0142 j\u0105 za j\u0119zyk. Zerwa\u0142a si\u0119 wtedy z krzes\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— Tak! Dok\u0142adnie tak my\u015bl\u0119! Kiedy ludzie si\u0119 pobieraj\u0105, rozumiej\u0105 wszystko z jakim\u015b… jakim\u015b nieznanym uczuciem! A potem… potem wszystko idzie zupe\u0142nie inaczej! I tu… rozw\u00f3j si\u0119 zatrzymuje! Staj\u0105 si\u0119 g\u0142upsi! Je\u015bli to ci to rozja\u015bnia — tak, staj\u0105 si\u0119 g\u0142upsi!<\/p>\n\n\n\n
Andriej a\u017c si\u0119 wzdrygn\u0105\u0142, s\u0142ysz\u0105c jej s\u0142owa. Weronika natychmiast po\u017ca\u0142owa\u0142a tego, co powiedzia\u0142a. Prawie ugryz\u0142a si\u0119 w j\u0119zyk z irytacji na sam\u0105 siebie. Przecie\u017c dopiero niedawno, dos\u0142ownie wczoraj, siedzieli razem, snuli plany, marzyli! Jak si\u0119 pobior\u0105! Jak stworz\u0105 w\u0142asny biznes! I jak wszystko b\u0119dzie im si\u0119 uk\u0142ada\u0107 cudownie i g\u0142adko! A ona zgadza\u0142a si\u0119 na wszystko. Tylko\u2026 nie teraz. P\u00f3\u017aniej. Troch\u0119 p\u00f3\u017aniej. Po co bra\u0107 \u015blub teraz?! W takiej chwili, kiedy nie mieli na koncie nic?!<\/p>\n\n\n\n
Og\u00f3lnie rzecz bior\u0105c, s\u0142owo lgn\u0119\u0142o do s\u0142owa. Nigdy wcze\u015bniej si\u0119 nie pok\u0142\u00f3cili. Nigdy! A potem\u2026 Weronika d\u0142ugo rozmy\u015bla\u0142a o tym skandalu, o ich k\u0142\u00f3tni. I zupe\u0142nie nie mog\u0142a poj\u0105\u0107, co si\u0119 z nimi obojgiem w tamtej chwili sta\u0142o. Jakby ogarn\u0119\u0142o ich jakie\u015b chwilowe szale\u0144stwo.<\/p>\n\n\n\n
— No to, Nika! — Andriej rzuci\u0142 jej mordercze, pal\u0105ce spojrzenie. — S\u0142uchaj! Wychodz\u0119 za m\u0105\u017c! Za kilka miesi\u0119cy wychodz\u0119 za m\u0105\u017c! I… i b\u0119d\u0119 mia\u0142 wszystko, czego zapragn\u0119! Zrozumiano?! W\u0142a\u015bnie o to chodzi!<\/p>\n\n\n\n
\u201eJu\u017c ci m\u00f3wi\u0142am!\u201d krzykn\u0119\u0142a za nim Weronika, a jej g\u0142os dr\u017ca\u0142 z urazy. \u201eNie jestem gotowa na \u015blub! Nie teraz!\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A ja nie zamierzam si\u0119 z tob\u0105 \u017ceni\u0107! Jasne? \u2013 Andriej odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 gwa\u0142townie do wyj\u015bcia, ty\u0142em do niej. \u2013 Mn\u00f3stwo innych dziewczyn wychodzi za m\u0105\u017c! I przy tym\u2026 nie g\u0142upiej\u0105! Ot, wszystko!<\/p>\n\n\n\n
— Wi\u0119c tak to wygl\u0105da! — G\u0142os Weroniki za\u0142ama\u0142 si\u0119 w krzyku. — No to dobrze, niech ci\u0119 szlag trafi! Id\u017a sobie! G\u0142upij gdzie indziej! Najlepiej… najlepiej jak najdalej st\u0105d!<\/p>\n\n\n\n
Weronika ledwo powstrzymywa\u0142a \u0142zy, kt\u00f3re zbiera\u0142y jej si\u0119 w gardle. Ale bardziej ni\u017c p\u0142aka\u0107, chcia\u0142a\u2026 uderzy\u0107 Andrieja! Uderzy\u0107 go! Da\u0107 mu takiego policzka, \u017ce \u200b\u200bpofrunie daleko, daleko, za horyzont! Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 gwa\u0142townie i szybko wyszed\u0142 z kawiarni. Ona r\u00f3wnie\u017c, nie patrz\u0105c za nim, odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i ruszy\u0142a w przeciwnym kierunku. Rozstali si\u0119 jak dwie wrogie fregaty. Kt\u00f3re po prostu sko\u0144czy\u0142y amunicj\u0119. Ale \u017cadne z nich nie uwa\u017ca\u0142o, \u017ce przegra\u0142o ten pojedynek.<\/p>\n\n\n\n
Poznali si\u0119 i stali si\u0119 nieroz\u0142\u0105czni od pierwszej klasy szko\u0142y podstawowej. Andriej i Weronika spotykali si\u0119 od dzieci\u0144stwa. I zawsze, absolutnie zawsze, wiedzieli na pewno, \u017ce w przysz\u0142o\u015bci wezm\u0105 \u015blub. Po prostu to wiedzieli. A potem\u2026 to si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Babcie przy wej\u015bciu oczywi\u015bcie o\u017cywi\u0142y si\u0119. Zacz\u0119\u0142y czeka\u0107 na nowe plotki. I gdy tylko pojawi\u0142y si\u0119 wie\u015bci, natychmiast pobieg\u0142y donie\u015b\u0107 o wszystkim Weronice.<\/p>\n\n\n\n
Jakie\u015b dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej dowiedzia\u0142a si\u0119, \u017ce Andriej si\u0119 o\u017ceni\u0142. Gdzie\u015b tam, daleko na p\u00f3\u0142nocy, dok\u0105d uda\u0142 si\u0119 dos\u0142ownie nast\u0119pnego dnia po ich wielkiej k\u0142\u00f3tni. Weronika nie mog\u0142a uwierzy\u0107 w\u0142asnym uszom. Kategorycznie odmawia\u0142a. Celowo przesta\u0142a odwiedza\u0107 jego profile w mediach spo\u0142eczno\u015bciowych przez d\u0142ugi czas. \u017beby nie da\u0107 Andriejowi, nie daj Bo\u017ce, okazji do napisania do niej i pr\u00f3by przeprosin. Ale wtedy\u2026 ciekawo\u015b\u0107 wzi\u0119\u0142a g\u00f3r\u0119. Wesz\u0142a. I poczu\u0142a si\u0119, jakby zamieni\u0142a si\u0119 w kamie\u0144. Zamar\u0142a jak pos\u0105g, nie mog\u0105c si\u0119 ruszy\u0107. Na ekranie by\u0142 Andriej. A obok niego\u2026 dziewczyna w sukni \u015blubnej.<\/p>\n\n\n\n
P\u0142aka\u0142a ca\u0142\u0105 noc. Bez przerwy. A rano obudzi\u0142a si\u0119 zupe\u0142nie inna. Odnowiona. I wysz\u0142a za m\u0105\u017c. Dok\u0142adnie rok p\u00f3\u017aniej. Co prawda, jej wybraniec prawdopodobnie nigdy nie zdecydowa\u0142by si\u0119 sam jej o\u015bwiadczy\u0107. Gena by\u0142a jako\u015b… troch\u0119 infantylna. I, z r\u0119k\u0105 na sercu, leniwa. Weronika sama mu si\u0119 o\u015bwiadczy\u0142a. A raczej po prostu postawi\u0142a go przed faktem dokonanym.<\/p>\n\n\n\n
— Gen, jeste\u015bmy razem ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu. \u017byjemy jak rodzina. Wydaje mi si\u0119, \u017ce ca\u0142kiem rozs\u0105dne by\u0142oby\u2026 zalegalizowa\u0107 nasz zwi\u0105zek. Wzi\u0105\u0107 \u015blub. Nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby\u015bmy potrzebowali wielkiej uroczysto\u015bci. Po prostu gdzie\u015b chod\u017amy. \u015awi\u0119tujmy razem. Albo we troje. Mo\u017cemy nawet zabra\u0107 ze sob\u0105 twoj\u0105 mam\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Giennadij by\u0142 wtedy tak szcz\u0119\u015bliwy, \u017ce Weronika nie mog\u0142a poj\u0105\u0107, z czego jest bardziej zadowolony? Z tego, \u017ce w ko\u0144cu si\u0119 pobior\u0105? A mo\u017ce z tego, \u017ce b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 zabra\u0107 ze sob\u0105 matk\u0119 w podr\u00f3\u017c? Og\u00f3lnie rzecz bior\u0105c, obecno\u015b\u0107 matki Gienny by\u0142a chyba zbyt silna w ich wsp\u00f3lnym \u017cyciu. Ale poniewa\u017c Weronika sp\u0119dza\u0142a lwi\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 czasu w pracy, oddaj\u0105c si\u0119 jej bez reszty, prawie nie zauwa\u017ca\u0142a tej ci\u0105g\u0142ej obecno\u015bci te\u015bciowej. Ale wr\u00f3\u0107my do kawiarni.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No, je\u015bli to ci\u0119 pocieszy \u2013 powiedzia\u0142a Weronika Andriejewna, patrz\u0105c Andriejowi prosto w oczy. \u2013 Nie \u017cebym si\u0119 wtedy spuszcza\u0142a z tonu\u2026 nie. Ale to by\u0142o, oczywi\u015bcie, nieprzyjemne. S\u0142ucha\u0107 o twoich sukcesach. Jak w og\u00f3le tu trafi\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No w\u0142a\u015bnie, Nick. \u2013 Andriej wzruszy\u0142 ramionami, jego wzrok sta\u0142 si\u0119 nieco smutniejszy. \u2013 Zm\u0119czy\u0142y mnie te p\u00f3\u0142nocne przezi\u0119bienia. No c\u00f3\u017c, rozstali\u015bmy si\u0119 z \u017con\u0105. Teraz z moj\u0105 by\u0142\u0105. Podzielili\u015bmy si\u0119 interesami. Ona zosta\u0142a tam, a ja wr\u00f3ci\u0142em tutaj. S\u0142uchaj, kupi\u0142em budynek niedaleko st\u0105d. Teraz go zmodernizuj\u0119, b\u0119d\u0119 tu sprowadza\u0142 ryby z mojej poprzedniej firmy, a tu\u2026 tu b\u0119d\u0119 zajmowa\u0142 si\u0119 przetw\u00f3rstwem.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Czy nadal utrzymujesz tak… dobre stosunki… ze swoj\u0105 by\u0142\u0105 \u017con\u0105?<\/p>\n\n\n\n
— Tak, w zasadzie zawsze byli\u015bmy \u015bwietnymi przyjaci\u00f3\u0142mi. Wi\u0119c nie ma problemu. I ona wkr\u00f3tce wychodzi za m\u0105\u017c. Wychodzi za swojego koleg\u0119 z klasy. Szczerze m\u00f3wi\u0105c, podejrzewam, \u017ce to jej dawna szkolna mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra nagle od\u017cy\u0142a. I naprawd\u0119 bardzo si\u0119 z tego ciesz\u0119. I co? A ty? — Andriej u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 bez sarkazmu. — Rozumiesz, nie mam \u017cadnej babci na p\u00f3\u0142nocy, kt\u00f3ra by mi wszystko powiedzia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNic mi nie jest\u201d \u2013 odwzajemni\u0142a u\u015bmiech Weronika. \u201ePracuj\u0119. Jestem m\u0119\u017catk\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Gdzie dok\u0142adnie pracujesz?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWidzisz ten niebieski budynek tam?\u201d Skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 w stron\u0119 wie\u017cowca widocznego przez okno.<\/p>\n\n\n\n
— Ach… S\u0142ysza\u0142em. M\u00f3wi\u0105, \u017ce to bardzo pot\u0119\u017cna firma. Powa\u017cna firma.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 M\u00f3wi\u0105 prawd\u0119. \u2013 Weronika skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. \u2013 Uda\u0142o nam si\u0119 ju\u017c przej\u0105\u0107 trzy firmy w tym mie\u015bcie. Aktywnie si\u0119 rozwijamy. A tak przy okazji, dosta\u0142am dzi\u015b awans. Teraz jestem szefow\u0105 ca\u0142ej du\u017cej bran\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
— Wow! Gratuluj\u0119 szczerze! Jeste\u015b zadowolony ze swojego stanowiska?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No c\u00f3\u017c\u2026 generalnie jestem zadowolona ze swojego \u017cycia. \u2013 Weronika zastanowi\u0142a si\u0119 przez chwil\u0119, szukaj\u0105c odpowiednich s\u0142\u00f3w. \u2013 Osi\u0105gn\u0119\u0142am to, do czego d\u0105\u017cy\u0142am. Tak, my\u015bl\u0119, \u017ce jestem szcz\u0119\u015bliwa. Oczywi\u015bcie, ka\u017cdy cz\u0142owiek zawsze chce wi\u0119cej ni\u017c ma, to naturalne. Wi\u0119c\u2026 b\u0119dziemy dalej d\u0105\u017cy\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Spotkanie z Andriejem, paradoksalnie, wytr\u0105ci\u0142o j\u0105 z rutyny. Nie rozumia\u0142a, co w\u0142a\u015bciwie tak na ni\u0105 wp\u0142yn\u0119\u0142o. Dlaczego czu\u0142a si\u0119 nieswojo? Dopiero po przeanalizowaniu w\u0142asnych uczu\u0107 zrozumia\u0142a. Mo\u017ce czu\u0142aby si\u0119 jako\u015b\u2026 l\u017cej na sercu, spokojniejsza, \u017ce \u200b\u200btak powiem\u2026 gdyby Andriejowi nie sz\u0142o tak dobrze tam, na p\u00f3\u0142nocy. Gdyby nie odni\u00f3s\u0142 takiego sukcesu. Okazuje si\u0119, \u017ce we w\u0142asnej rodzinie sama wszystko uk\u0142ada, jak ten \u201eko\u0144\u201d. Pracuje sama, rozwija si\u0119 sama. I interesuje j\u0105 w zasadzie tylko ona. Ale z Andriejem\u2026 rozwijali si\u0119 razem. Razem. Z jego \u017con\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Weronika wyt\u0119\u017ca\u0142a pami\u0119\u0107, pr\u00f3buj\u0105c co\u015b sobie przypomnie\u0107. Jej wierny, o ile dobrze pami\u0119ta\u0142a, r\u00f3wnie\u017c mia\u0142 wy\u017csze wykszta\u0142cenie. Ale ona sama nalega\u0142a, \u017ceby zosta\u0142 w domu. To prawda. Jej m\u0105\u017c to gospodyni domowa. Siedzi bezczynnie, w og\u00f3le si\u0119 nie rozwija i, jak si\u0119 wydaje, nic go nie interesuje.<\/p>\n\n\n\n
Dlaczego tak si\u0119 sta\u0142o? Przecie\u017c taki m\u0105\u017c w zasadzie spowalnia jej w\u0142asny rozw\u00f3j, nie popycha, nie motywuje do dzia\u0142ania\u2026 Weronika podjecha\u0142a pod ich dom. Kupili go niedawno i w\u0142a\u015bnie sko\u0144czyli remont. Dok\u0142adnie tak, jak chcia\u0142a. Gena, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, w og\u00f3le si\u0119 nie anga\u017cowa\u0142a. Ani w wyb\u00f3r tapety, ani w wyb\u00f3r mebli. Tak, jej m\u0105\u017c jest naprawd\u0119 dziecinny.<\/p>\n\n\n\n
Giennadij wyjrza\u0142 przez drzwi kuchenne.<\/p>\n\n\n\n
— Cze\u015b\u0107. Przygotowa\u0142em \u015bwi\u0105teczn\u0105 kolacj\u0119. I sch\u0142odzi\u0142em butelk\u0119 szampana w lod\u00f3wce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego?\u201d \u2013 zdziwi\u0142a si\u0119 Weronika, nawet nie zdejmuj\u0105c p\u0142aszcza.<\/p>\n\n\n\n
Gena by\u0142 zdezorientowany. Jego twarz si\u0119 wyd\u0142u\u017cy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— Co masz na my\u015bli, dlaczego? Powiedzia\u0142e\u015b, \u017ce rozkaz o awansie zostanie podpisany dzisiaj!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A mnie\u2026 wylali. \u2013 Weronika sama nie rozumia\u0142a, jak te s\u0142owa wysz\u0142y z jej ust. I co najwa\u017cniejsze \u2013 po co? Mo\u017ce \u017ceby zobaczy\u0107 reakcj\u0119 m\u0119\u017ca? No c\u00f3\u017c, stoi. Ma smutn\u0105, \u017ca\u0142osn\u0105 min\u0119. Stoi i nic nie m\u00f3wi.<\/p>\n\n\n\n
Westchn\u0119\u0142a. To by\u0142o trudne. Nie chcia\u0142a zosta\u0107 w domu. Weronika posz\u0142a do sypialni, przebra\u0142a si\u0119 w ciuchy podr\u00f3\u017cne i wr\u00f3ci\u0142a. Gena spojrza\u0142a na ni\u0105 ze zdziwieniem. — Wychodzisz? A kolacja? Ja… Pr\u00f3bowa\u0142am!<\/p>\n\n\n\n
Weronice trudno by\u0142o powstrzyma\u0107 si\u0119 od ostrej odpowiedzi.<\/p>\n\n\n\n
— P\u00f3\u017aniej. Pewnie. Teraz… teraz nie chc\u0119 je\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
To oczywi\u015bcie co\u015b niesamowitego. Jego \u017cona m\u00f3wi mu, \u017ce zosta\u0142a zwolniona z pracy, a on… proponuje jej co\u015b do jedzenia!<\/p>\n\n\n\n
D\u0142ugo je\u017adzi\u0142a samochodem po mie\u015bcie, zataczaj\u0105c ko\u0142a. Kilka razy wyj\u0119\u0142a wizyt\u00f3wk\u0119 Andrieja. Kusi\u0142o j\u0105, \u017ceby do niego zadzwoni\u0107, wybra\u0107 jego numer. Ale potem schowa\u0142a j\u0105 z powrotem do portfela. Nie ma mowy. On te\u017c ma jej numer. Co wi\u0119cej, kiedy si\u0119 poznali, powiedzia\u0142a Andriejowi, \u017ce mo\u017ce dzwoni\u0107 o ka\u017cdej porze dnia i nocy. Jej m\u0105\u017c nie jest zazdrosny, wi\u0119c niech sam przejmie inicjatyw\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Zrobi\u0142a jeszcze kilka k\u00f3\u0142ek po opustosza\u0142ych wieczornych ulicach i zrobi\u0142o si\u0119 zupe\u0142nie nudno. Weronika posz\u0142a do domu. Powie Gence, \u017ce \u017cartuje. \u017be wszystko w porz\u0105dku z prac\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Cicho wesz\u0142a do domu i od razu poczu\u0142a: w swoim domu… te\u015bciow\u0105. Giennadij i jego matka siedzieli w kuchni. Cicho, o czym\u015b rozmawiaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
— Genoczka… Mo\u017ce to i lepiej? — powiedzia\u0142a mama Geny. — W ko\u0144cu b\u0119dziesz mog\u0142a i\u015b\u0107 do pracy. Tak bardzo kocha\u0142a\u015b swoj\u0105 prac\u0119! Tyle lat si\u0119 uczy\u0142a\u015b! A do tego ci\u0105gle zapraszaj\u0105 ci\u0119 z powrotem do firmy, w kt\u00f3rej kiedy\u015b pracowa\u0142a\u015b.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Tak, mamo, masz racj\u0119. \u2013 G\u0142os Geny brzmia\u0142 niepewnie. \u2013 Ale nie wiem\u2026 jak powiedzie\u0107 o tym Weronice. Wiesz, jaka b\u0119dzie jej odpowied\u017a. Od razu powie: \u201eIdziesz do pracy? Kto ci\u0119 tam potrzebuje?!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Weronika zamar\u0142a w miejscu, wro\u015bni\u0119ta w ziemi\u0119. Na korytarzu. Zdecydowanie\u2026 zdecydowanie rozmawiali o niej. A potem przypomnia\u0142a sobie, jak Gena kiedy\u015b, dawno temu, naprawd\u0119 zamierza\u0142a i\u015b\u0107 do pracy. Ale Weronika tak bardzo nie chcia\u0142a zmienia\u0107 ich dotychczasowego trybu \u017cycia\u2026 i w\u0142a\u015bnie dlatego mu odm\u00f3wi\u0142a. Tymi w\u0142a\u015bnie s\u0142owami.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie mo\u017cesz tego zrobi\u0107, synu. \u2013 kontynuowa\u0142a matka Geny. \u2013 Rozumiem, \u017ce Weronika du\u017co dla nas robi. Ona wszystko ci\u0105gnie. Ale razem damy rad\u0119! Razem damy rad\u0119! I nie sami, tratuj\u0105c innych!<\/p>\n\n\n\n
— Mamo, c\u00f3\u017c… taki ju\u017c jej charakter. — westchn\u0105\u0142 Giennadij. — W\u0142a\u015bciwie to nie jej wina, \u017ce \u200b\u200burodzi\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie taka.<\/p>\n\n\n\n
— Gena, nie mam nic przeciwko Weronice, nie zrozum mnie \u017ale. Ale powiedz mi z r\u0119k\u0105 na sercu: a co z mi\u0142o\u015bci\u0105? W twojej rodzinie? Nie ma jej! Czysto… w relacjach konsumenckich. Nigdy nie widzia\u0142em przejawu czu\u0142o\u015bci. Ani od niej do ciebie. Ani od ciebie do niej.<\/p>\n\n\n\n
— Mamo, no c\u00f3\u017c… Weronika strasznie si\u0119 m\u0119czy w pracy. A poza tym… nie jeste\u015bmy dzie\u0107mi.<\/p>\n\n\n\n
Ka\u017cde s\u0142owo, kt\u00f3re Weronika us\u0142ysza\u0142a z kuchni, zdawa\u0142o si\u0119 uderza\u0107 j\u0105 w policzek. Pali\u0142o jak ogie\u0144. Ale to by\u0142a prawda. Wszystko. Ka\u017cde s\u0142owo.<\/p>\n\n\n\n
Wybieg\u0142a na ulic\u0119. Zrobi\u0142o jej si\u0119 niedobrze. Nie. To niemo\u017cliwe! Niemo\u017cliwe, \u017ceby po prostu… sta\u0142a si\u0119 tak\u0105… suk\u0105!<\/p>\n\n\n\n
Veronica szybko wyj\u0119\u0142a telefon z torebki i wybra\u0142a numer swojej przyjaci\u00f3\u0142ki.<\/p>\n\n\n\n
— Katiuch! Powiedz mi szczerze, co do mnie czujesz?! Bez owijania w bawe\u0142n\u0119! — Mamo! Co, pi\u0142a\u015b?! — Katiu, serio! Je\u015bli zadam ci tylko jedno pytanie, b\u0119dziesz w stanie mi odpowiedzie\u0107… serio?! — Hej! Co ci si\u0119 sta\u0142o?! — G\u0142os mojej przyjaci\u00f3\u0142ki sta\u0142 si\u0119 zaniepokojony. — No dalej, powiedz!<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Powiedz mi! B\u0105d\u017a szczery! M\u00f3j m\u0105\u017c… czy on jest z natury leniwy? A mo\u017ce ja… przygwo\u017adzi\u0142am go do pod\u0142ogi?! Sama!<\/p>\n\n\n\n
Po drugiej stronie linii zapad\u0142a d\u0142uga, przeci\u0105gaj\u0105ca si\u0119 cisza. Katya… moja przyjaci\u00f3\u0142ka odchrz\u0105kn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— No c\u00f3\u017c… jak to delikatniej uj\u0105\u0107… — M\u00f3w jak jest! Bez dwuznaczno\u015bci!<\/p>\n\n\n\n
— Weronika… Ty… Masz talent. Prawdziwy dar. Do zn\u0119cania si\u0119 nad lud\u017ami… no c\u00f3\u017c, to, co robisz. Ty… z\u0142ama\u0142a\u015b Genk\u0119. Zgi\u0119\u0142a\u015b go w barani r\u00f3g. A tak przy okazji, zachowujesz si\u0119 dok\u0142adnie tak samo wobec swoich podw\u0142adnych. Powtarzasz si\u0119 s\u0142owo w s\u0142owo. — Wobec swoich podw\u0142adnych?! — Weronika by\u0142a zaskoczona.<\/p>\n\n\n\n
— No, tak. Dobra, niech sam si\u0119 nad tym zastanowisz. Przetrawisz to. A potem b\u0119dziesz na mnie z\u0142y. Albo nie. Jak to si\u0119 m\u00f3wi.<\/p>\n\n\n\n
— Dobrze, Katya. Dzi\u0119kuj\u0119. Za twoj\u0105 szczero\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Weronika wsiad\u0142a z powrotem do samochodu. Powoli odjecha\u0142a od domu. Teraz zupe\u0142nie nie obchodzi\u0142o jej, czy m\u0105\u017c zauwa\u017cy jej nieobecno\u015b\u0107, czy nie. Potrzebowa\u0142a… potrzebowa\u0142a tylko pomy\u015ble\u0107. Samotnie. Obudzi\u0142a si\u0119 na brzegu rzeki. Tego samego. Dawno temu sp\u0119dzali tu du\u017co czasu. Z Andriejem. No c\u00f3\u017c… dok\u0105d ich nogi ponios\u0142y. Same.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNika\u201d \u2013 odezwa\u0142 si\u0119 cicho znajomy g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n
Odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 gwa\u0142townie. Ale nie by\u0142a zaskoczona. On.<\/p>\n\n\n\n
— Cze\u015b\u0107. — Usiad\u0142 obok mnie na trawie. — A… co jest nie tak z twoj\u0105 twarz\u0105?<\/p>\n\n\n\n
Weronika spojrza\u0142a na niego. \u0141zy zacz\u0119\u0142y dr\u017ce\u0107 na jej rz\u0119sach, gotowe spa\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAndriej\u2026\u201d wydusi\u0142a z siebie. \u201eJestem taka\u2026 taka g\u0142upia!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zmarszczy\u0142 brwi.<\/p>\n\n\n\n
— No dobra, no, wygadaj si\u0119. Co si\u0119 sta\u0142o?<\/p>\n\n\n\n
M\u00f3wi\u0142a. M\u00f3wi\u0142a bez przerwy. A jej my\u015bli skaka\u0142y, przeskakuj\u0105c z tematu na temat. Czasem wraca\u0142y do \u200b\u200bdawnego zwi\u0105zku, czasem do tera\u017aniejszo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
— No tak… — powiedzia\u0142 Andrzej, gdy zamilk\u0142a. — Musia\u0142o min\u0105\u0107 wiele lat… \u017ceby\u015b… to wszystko zrozumia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— Andriej… co mam teraz zrobi\u0107? — zapyta\u0142a Weronika, patrz\u0105c na niego ze zdziwieniem.<\/p>\n\n\n\n
— A ty… co o tym my\u015blisz? Czego ty sam chcesz?<\/p>\n\n\n\n
Weronika si\u0119 nad tym zastanowi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— Wiesz… Chc\u0119… pozwoli\u0107 Genowi odej\u015b\u0107. Pozwoli\u0107 mu i\u015b\u0107, gdziekolwiek zechce. Naprawd\u0119 mamy… — Westchn\u0119\u0142a. — Nigdy nie by\u0142o mi\u0142o\u015bci. No, chyba nie. Mo\u017ce, prawda?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Niemo\u017cliwe \u2013 powiedzia\u0142 stanowczo Andriej. \u2013 W\u0142a\u015bnie. B\u0119dzie robi\u0142 to, co kocha. Jeste\u015b dobr\u0105 dziewczyn\u0105, Nika. \u017be si\u0119 na to zdecydowa\u0142a\u015b. A tw\u00f3j m\u0105\u017c\u2026 to wspania\u0142y facet, \u017ce znosi\u0142 to wszystko przez tyle lat.<\/p>\n\n\n\n
Weronika zerwa\u0142a si\u0119 na r\u00f3wne nogi.<\/p>\n\n\n\n
— Ju\u017c! Ju\u017c id\u0119… i wszystko mu powiem!<\/p>\n\n\n\n
Andriej u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
— Tyle razy chcia\u0142am do ciebie zadzwoni\u0107… No, po naszym spotkaniu w kawiarni. My\u015bla\u0142am… My\u015bla\u0142am, \u017ce nie b\u0119dziesz zadowolona z mojego telefonu. \u017be jeste\u015b m\u0119\u017catk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMyli\u0142e\u015b si\u0119\u201d. Veronica u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 przez \u0142zy. \u201eNaprawd\u0119 czeka\u0142am\u2026 czeka\u0142am na tw\u00f3j telefon\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa i Gena wci\u0105\u017c siedzia\u0142y w kuchni. Obie mia\u0142y napi\u0119te, zmartwione twarze. Musia\u0142y zobaczy\u0107, jak wychodzi i zorientowa\u0142y si\u0119, \u017ce Weronika pods\u0142ucha\u0142a ich rozmow\u0119. \u2013 No\u2026 cze\u015b\u0107. \u2013 Wesz\u0142a do kuchni. Usiad\u0142a przy stole. Spojrza\u0142a na m\u0119\u017ca. \u2013 Przynie\u015b swoje smako\u0142yki. I szampana te\u017c.<\/p>\n\n\n\n
Gena unios\u0142a brwi ze zdziwienia, ale nie protestowa\u0142a. Szybko nakry\u0142 do sto\u0142u. Veronica nala\u0142a do trzech kieliszk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
— No wi\u0119c. Najpierw… awans. — Podnios\u0142a kieliszek.<\/p>\n\n\n\n
Gena lekko si\u0119 skrzywi\u0142a. Jego oczy natychmiast zgas\u0142y. Przecie\u017c powiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bzosta\u0142a zwolniona. Veronica to zauwa\u017cy\u0142a. I u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do niego.<\/p>\n\n\n\n
— A teraz… do nowego \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n
Gena spojrza\u0142a na ni\u0105 ze zdziwieniem. I na swoj\u0105 matk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A kto… kto ma nowe \u017cycie?<\/p>\n\n\n\n
— Ty, — powiedzia\u0142a stanowczo Weronika. — Ja. I mama. Gen… rozwodzimy si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Gena zamar\u0142a. Mama krzykn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie rozwodzimy si\u0119 jako wrogowie. Rozwodzimy si\u0119 jako przyjaciele. Podzielimy si\u0119 wszystkim, co mamy. Po r\u00f3wno. \u017beby\u015b nawet nie pomy\u015bla\u0142, \u017ce\u2026 c\u00f3\u017c, zostawiam ci\u0119. Z pustymi r\u0119kami. Zawsze by\u0142e\u015b. I to ja\u2026 ja nie pozwala\u0142am ci normalnie \u017cy\u0107 i pracowa\u0107. Nie pozwala\u0142am ci si\u0119 rozwija\u0107. \u2014 Spojrza\u0142a mu w oczy. \u2014 No dalej. Po\u0142\u00f3\u017c r\u0119k\u0119 na sercu. Odpowiesz mi szczerze. Czy\u2026 czy mnie kochasz?<\/p>\n\n\n\n
Gena milcza\u0142 przez chwil\u0119. Potem spu\u015bci\u0142 wzrok i pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
— NIE.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No c\u00f3\u017c, Gen. \u2013 Weronika si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a. \u2013 Tego te\u017c nie mog\u0119 powiedzie\u0107. Mo\u017ce po prostu\u2026 czuli\u015bmy si\u0119 ze sob\u0105 dobrze. Dla mnie. Wszystko mi pasowa\u0142o. I oboje macie racj\u0119. \u2013 Spojrza\u0142a na Gen\u0119, a potem na jego matk\u0119. \u2013 Nie mo\u017cna \u017cy\u0107 kosztem innych. To niesprawiedliwe.<\/p>\n\n\n\n
Gena milcza\u0142a jeszcze przez chwil\u0119. Przetrawia\u0142a. Potem spojrza\u0142 na ni\u0105. W jego oczach b\u0142ysn\u0119\u0142o co\u015b na kszta\u0142t ulgi.<\/p>\n\n\n\n
— Wiesz, co ci powiem, Veronique? — Co?<\/p>\n\n\n\n
— Dzi\u0119kuj\u0119. — Gena westchn\u0119\u0142a. — Chcia\u0142am po prostu… odetchn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Rozstali si\u0119 szybko, bez zb\u0119dnych dramat\u00f3w. Postanowili, \u017ce dom pozostanie z Weronik\u0105. Ze wsp\u00f3lnych oszcz\u0119dno\u015bci kupili Genowi bardzo przyzwoite mieszkanie. Ka\u017cde z nich zatrzyma\u0142o w\u0142asne samochody. Weronika zadba\u0142a te\u017c o to, \u017ceby Gena dosta\u0142 dobr\u0105 prac\u0119 w swojej dziedzinie. Kiedy si\u0119 rozstali, m\u0105\u017c j\u0105 przytuli\u0142. — Dzi\u0119kuj\u0119, Weroniko. — Za co?<\/p>\n\n\n\n
— Za to, \u017ce nie pozwalasz mi podejmowa\u0107 decyzji. — Gena u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 szeroko. — No i chyba za to te\u017c. Wiesz, jak bardzo chc\u0119… wszystkiego! Do roboty! B\u0119d\u0119 harowa\u0107 jak w\u00f3\u0142!<\/p>\n\n\n\n
\u201eWierz\u0119 w ciebie\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho Weronika.<\/p>\n\n\n\n
Weronika sta\u0142a przy oknie w swoim du\u017cym, teraz bardzo cichym domu. Z kieliszkiem wina w d\u0142oni. By\u0142o cicho. Niezwyk\u0142e. Ale jednocze\u015bnie\u2026 spokojnie. W jej duszy zago\u015bci\u0142o poczucie, \u017ce post\u0105pi\u0142a s\u0142usznie.<\/p>\n\n\n\n
Zadzwoni\u0142 telefon na stoliku obok niej. Podesz\u0142a i odebra\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— Cze\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
— No, cze\u015b\u0107. — Znajomy, lekko zachrypni\u0119ty g\u0142os. — Przynie\u015bli mi sroki na ogonach… Kim ty teraz jeste\u015b… woln\u0105 kobiet\u0105? Zadzwoni\u0142em, \u017ceby zapyta\u0107… czy przyjmujesz go\u015bci?<\/p>\n\n\n\n
Weronika si\u0119 za\u015bmia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Ludzi takich jak ty, Andriej… Przyjmuj\u0119 o ka\u017cdej porze dnia.<\/p>\n\n\n\n
A teraz spokojnie, cicho, bez wcze\u015bniejszego napi\u0119cia, doda\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
— Chod\u017a. D\u0142ugo na ciebie czeka\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Nika, kt\u00f3rej prawdziwe imi\u0119 brzmia\u0142o Weronika i kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie zmierza\u0142a do swojego stolika w kawiarni, \u017ceby w ko\u0144cu zje\u015b\u0107 co\u015b w spokoju, odwr\u00f3ci\u0142a \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":92,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-91","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/91","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=91"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/91\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":93,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/91\/revisions\/93"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/92"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=91"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=91"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=91"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}