Nikt tak naprawd\u0119 nie pami\u0119ta\u0142, jak Aleftina trafi\u0142a do biura. Wygl\u0105da\u0142a, jakby zawsze tam by\u0142a: cicha, niepozorna kobieta czy dziewczyna \u2013 trudno by\u0142o stwierdzi\u0107. Niekt\u00f3rzy uwa\u017cali j\u0105 za m\u0142od\u0105, inni za starsz\u0105, ale jej wygl\u0105d kry\u0142 si\u0119 pod chust\u0105 na g\u0142owie zawi\u0105zan\u0105 w rustykalny spos\u00f3b i d\u0142ugim golfem zakrywaj\u0105cym szyj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
My\u0142a pod\u0142ogi, polerowa\u0142a toalety, metalowe klamki, szklane \u015bcianki dzia\u0142owe \u2013 wszystko, co klienci zabrudzili d\u0142o\u0144mi i czo\u0142ami \u2013 a\u017c l\u015bni\u0142o. Wszystko to dzia\u0142o si\u0119 przez trzy miesi\u0105ce, a \u017caden pracownik banku nie us\u0142ysza\u0142 od niej ani s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n
Nikt nie zauwa\u017cy\u0142 na niej makija\u017cu, nikt nie wyczu\u0142 zapachu perfum \u2013 tylko \u015bwie\u017co\u015b\u0107 p\u0142ynu do mycia pod\u0142\u00f3g i czyste powietrze. I rzeczywi\u015bcie, ca\u0142e biuro l\u015bni\u0142o i emanowa\u0142o przytuln\u0105, niemal domow\u0105 czysto\u015bci\u0105 po jej na\u0142o\u017ceniu.<\/p>\n\n\n\n
Stosunek pracownik\u00f3w do niej by\u0142 r\u00f3\u017cny: niekt\u00f3rzy jej wsp\u00f3\u0142czuli, inni j\u0105 po prostu ignorowali, a cz\u0119\u015b\u0107 pozwala\u0142a sobie na drwiny z niej.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Hej, niemowa! Tu jest kurz! \u2013 szyderca, m\u0142ody kierownik z dzia\u0142u kredytowego, wskaza\u0142 palcem na absolutnie czysty k\u0105t. Specjalnie szuka\u0142 powodu, \u017ceby j\u0105 zdenerwowa\u0107, ale Alya po prostu wzi\u0119\u0142a szmat\u0119 i zrobi\u0142a to, za co jej p\u0142ac\u0105. \u017badnej reakcji \u2013 po prostu praca.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSp\u00f3jrz, jak on si\u0119 poci!\u201d \u2013 za\u015bmia\u0142 si\u0119 inny, za co dosta\u0142 \u0142okciem od bardziej do\u015bwiadczonych pracownik\u00f3w, wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cych sprz\u0105taczce.<\/p>\n\n\n\n
Aleftina westchn\u0119\u0142a, milcza\u0142a, starannie unika\u0142a niegrzeczno\u015bci, jakby by\u0142a do niej przyzwyczajona. Wieczorem wr\u00f3ci\u0142a do swojego ciasnego mieszkania, nakarmi\u0142a ryb\u0119, ugotowa\u0142a skromny obiad i zasiad\u0142a do malowania. Jej obrazy uderza\u0142y mi\u0119kko\u015bci\u0105, zwiewno\u015bci\u0105 \u2013 akwarele sp\u0142ywa\u0142y po papierze, tworz\u0105c ca\u0142e \u015bwiaty. Nie malowa\u0142a dla s\u0142awy, nawet nikomu ich nie pokazywa\u0142a. Tylko dla siebie. Czasami wychodzi\u0142a w plener \u2013 wtedy jej prace stawa\u0142y si\u0119 jeszcze ja\u015bniejsze, bardziej tajemnicze, przepe\u0142nione \u015bwiat\u0142em natury.<\/p>\n\n\n\n
Ale w nocy nawiedzi\u0142 j\u0105 ten sam koszmar. Powtarza\u0142 si\u0119 bez zmian przez dziewi\u0119\u0107 lat. I za ka\u017cdym razem budzi\u0142a si\u0119 z w\u0142asnego krzyku.<\/p>\n\n\n\n
B\u0142ysk nast\u0105pi\u0142 w czerwcow\u0105 noc. Gdzie\u015b w wej\u015bciu rozleg\u0142y si\u0119 krzyki, przenikliwe i przera\u017cone. Czu\u0107 by\u0142o zapach spalenizny. Dym wdziera\u0142 si\u0119 przez szpary, przez dziurk\u0119 od klucza. A wi\u0119c to nie ich dom si\u0119 pali\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Rodzice Ali i jej m\u0142odszy brat szybko chwycili dokumenty i wybiegli na ulic\u0119 w pi\u017camach i kapciach. S\u0105siedzi ju\u017c zebrali si\u0119 na korytarzu \u2013 wszyscy zdezorientowani, ka\u017cdy na sw\u00f3j spos\u00f3b, ale te\u017c nie do ko\u0144ca w porz\u0105dku.<\/p>\n\n\n\n
Mieszkanie na drugim pi\u0119trze p\u0142on\u0119\u0142o, tu\u017c naprzeciwko ich drzwi. Okno by\u0142o lekko uchylone, a z niego ju\u017c wydobywa\u0142 si\u0119 dym.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZadzwoni\u0142e\u015b do Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych?\u201d \u2013 zapyta\u0142a kobieta z pierwszego pi\u0119tra, ziewaj\u0105c. Ale gdy tylko zda\u0142a sobie spraw\u0119, \u017ce jej remont mo\u017ce zosta\u0107 zalany podczas gaszenia po\u017caru, szybko wytrze\u017awia\u0142a i zacz\u0119\u0142a \u017ca\u0142owa\u0107 swoich s\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMy\u015bl\u0119, \u017ce zadzwonili\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142 kto\u015b z t\u0142umu, prosz\u0105c wszystkich, aby si\u0119 zamkn\u0119li i nie wywo\u0142ywali paniki.<\/p>\n\n\n\n
Alia ledwo zna\u0142a rodzin\u0119 mieszkaj\u0105c\u0105 po drugiej stronie ulicy. Wprowadzili si\u0119 niedawno \u2013 ma\u0142\u017ce\u0144stwo w \u015brednim wieku, ch\u0142opiec o imieniu Liosza, mia\u0142 oko\u0142o sze\u015bciu lat. Nie by\u0142o prawie \u017cadnej komunikacji, ale ona i dziecko jako\u015b si\u0119 do siebie zbli\u017cyli. Alia wiedzia\u0142a, jak znale\u017a\u0107 podej\u015bcie do dzieci \u2013 kiedy\u015b pracowa\u0142a jako nauczycielka, i to tak bardzo, \u017ce uczniowie j\u0105 uwielbiali, a koledzy szanowali.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142a w\u0142a\u015bnie zej\u015b\u0107 na ulic\u0119 do pozosta\u0142ych, gdy nagle us\u0142ysza\u0142a kaszel w mieszkaniu. Nas\u0142uchiwa\u0142a \u2013 to by\u0142 kaszel dziecka. By\u0142o jasne, \u017ce jest tam, w \u015brodku. Nie by\u0142o czasu na odwlekanie.<\/p>\n\n\n\n
Alicja posz\u0142a do drzwi s\u0105siad\u00f3w i sprawdzi\u0142a \u2013 by\u0142y zamkni\u0119te. Co robi\u0107?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNarz\u0119dzia… gdzie s\u0105 narz\u0119dzia?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a gor\u0105czkowo. Dzi\u0119ki Bogu, skrzynka z narz\u0119dziami ojca by\u0142a w domu, pod p\u00f3\u0142k\u0105 na buty. Wyci\u0105gn\u0119\u0142a \u0142y\u017ck\u0119 do opon.<\/p>\n\n\n\n
\u201eGdyby tylko zadzia\u0142a\u0142o\u2026 Gdybym tylko zd\u0105\u017cy\u0142a!\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a, wk\u0142adaj\u0105c \u0142om mi\u0119dzy drzwi a framug\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Gdyby s\u0105siedzi wymienili drzwi wej\u015bciowe na czas, gdyby zamontowali \u017celazne, nie by\u0142oby szans. Ale stara sklejka, dwuskrzyd\u0142owa, wci\u0105\u017c by\u0142a przytrzymywana zamkiem z czas\u00f3w radzieckich budowniczych.<\/p>\n\n\n\n
\u0141om wszed\u0142 g\u0142\u0119boko, drzwi ust\u0105pi\u0142y. Za nimi unosi\u0142a si\u0119 g\u0119sta \u015bciana dymu. Wewn\u0105trz pok\u00f3j p\u0142on\u0105\u0142, ogie\u0144 strawi\u0142 ju\u017c zas\u0142ony i cz\u0119\u015b\u0107 mebli. W salonie, na sofie, le\u017ca\u0142a kobieta, najprawdopodobniej uduszona dymem. A gdzie by\u0142 ch\u0142opiec?<\/p>\n\n\n\n
Alya wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119 i dotkn\u0119\u0142a ma\u0142ego cia\u0142a. Lyosha ledwo oddycha\u0142. Ostro\u017cnie go podnios\u0142a, ale nie mog\u0142a wydosta\u0107 si\u0119 w inny spos\u00f3b \u2013 p\u0142omienie przybra\u0142y na sile.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMusimy dosta\u0107 si\u0119 do okna!\u201d \u2013 przemkn\u0119\u0142o jej przez my\u015bl. Z pokoju na korytarz, przez ogie\u0144, przez upa\u0142. Zas\u0142ony ju\u017c si\u0119 zajmowa\u0142y ogniem, ramy p\u0119ka\u0142y od gor\u0105ca. Chwyci\u0142a rozgrzan\u0105 do czerwono\u015bci klamk\u0119 okna \u2013 sk\u00f3ra na jej d\u0142oni natychmiast spuch\u0142a. B\u00f3l przeszy\u0142 jej cia\u0142o, ale Alya i tak otworzy\u0142a okno.<\/p>\n\n\n\n
Z do\u0142u dobieg\u0142 j\u0119k. Stra\u017cacy byli ju\u017c w pobli\u017cu, rozwijaj\u0105c w\u0119\u017ce, gdy us\u0142yszeli krzyki t\u0142umu. Widz\u0105c okno, szybko rozwin\u0119li plandek\u0119 ratunkow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Lioszka! Synu! \u2013 krzykn\u0105\u0142 m\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142 z podr\u00f3\u017cy s\u0142u\u017cbowej. Pr\u00f3bowa\u0142 wbiec do wej\u015bcia, ale zosta\u0142 zatrzymany.<\/p>\n\n\n\n
Alia, trac\u0105c si\u0142y, podnios\u0142a ch\u0142opca i poda\u0142a mu przez okno. Nie widzia\u0142a, jak go \u0142api\u0105. Nie s\u0142ysza\u0142a krzyk\u00f3w rodzic\u00f3w. Nie czu\u0142a, jak traci przytomno\u015b\u0107 i wyczo\u0142guje si\u0119 za nim…<\/p>\n\n\n\n
\u015awie\u017ce powietrze wpadaj\u0105ce przez otwarte okno sta\u0142o si\u0119 paliwem dla ognia. P\u0142omienie natychmiast ogarn\u0119\u0142y ca\u0142e mieszkanie.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142a zaledwie 22 lata. Wydawa\u0142o si\u0119 cudem, \u017ce prze\u017cy\u0142a \u2013 lekarze nie wierzyli, \u017ce osoba z takimi oparzeniami wytrzyma nawet pierwszy dzie\u0144. Ale najwi\u0119kszym szcz\u0119\u015bciem by\u0142o to, \u017ce jej twarz pozosta\u0142a nietkni\u0119ta.<\/p>\n\n\n\n
W przeciwie\u0144stwie do matki, Lyoszka r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142 uratowany. Jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o, udusi\u0142a si\u0119 dymem. Ale dok\u0105d m\u0119\u017cczyzna uda\u0142 si\u0119 z synem po pogrzebie \u017cony \u2013 nikt nie wiedzia\u0142. Znikn\u0119li bez \u015bladu.<\/p>\n\n\n\n
Eksperci jako przyczyn\u0119 po\u017caru wskazali star\u0105 instalacj\u0119 elektryczn\u0105, kt\u00f3ra od dawna wymaga\u0142a wymiany.<\/p>\n\n\n\n
Rekonwalescencja by\u0142a d\u0142uga i bolesna. Alya zosta\u0142a dos\u0142ownie posk\u0142adana na nowo kawa\u0142ek po kawa\u0142ku. Najtrudniej by\u0142o przetrwa\u0107 strat\u0119 matki: serce kobiety nie wytrzyma\u0142o, gdy zobaczy\u0142a c\u00f3rk\u0119 w p\u0142omieniach.<\/p>\n\n\n\n
Blizny pokrywa\u0142y moje ramiona, barki i plecy. Ch\u0119tnie posz\u0142abym do chirurga plastycznego, ale nie mia\u0142am pieni\u0119dzy, wi\u0119c musia\u0142am nosi\u0107 ubrania z d\u0142ugimi r\u0119kawami i wysokimi ko\u0142nierzami, \u017ceby ukry\u0107 bolesne wspomnienia na sk\u00f3rze.<\/p>\n\n\n\n
— Aleczko, mo\u017ce sprzedamy to mieszkanie? — martwi\u0142 si\u0119 ojciec. — Kupimy co\u015b mniejszego, wyleczymy ci\u0119…<\/p>\n\n\n\n
Po prostu pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. Nie mog\u0142a ju\u017c m\u00f3wi\u0107. Po po\u017carze i \u015bmierci matki po prostu zamilk\u0142a. Lekarze wzruszyli ramionami \u2013 struny g\u0142osowe by\u0142y w porz\u0105dku, ale jej organizm jakby sam wy\u0142\u0105czy\u0142 t\u0119 funkcj\u0119. \u201eStan nerwowy\u201d \u2013 za\u0142o\u017cyli. \u201ePoczekamy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Mieszkanie jednak zosta\u0142o zamienione. Brat si\u0119 o\u017ceni\u0142, wzi\u0105\u0142 kredyt hipoteczny \u2013 nie oczekiwano od niego \u017cadnej pomocy. Ojciec zaj\u0105\u0142 r\u00f3g dla siebie \u2013 na wypadek, gdyby nagle wpadli z wizyt\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Nie mog\u0142a ju\u017c uczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n
— Aleftino Tarasovno, rozumiem tw\u00f3j stan… Ale jak b\u0119dziesz uczy\u0107 dzieci? — dyrektor szko\u0142y z ci\u0119\u017ckim sercem podpisa\u0142 zwolnienie.<\/p>\n\n\n\n
Alya skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 w milczeniu. Tak, zdecydowanie nie by\u0142a ju\u017c nauczycielk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Znalaz\u0142a prac\u0119 przypadkiem \u2013 w biurze, kt\u00f3re potrzebowa\u0142o sprz\u0105taczki. Wraca\u0142a z innego pleneru, zobaczy\u0142a og\u0142oszenie na szklanych drzwiach i bez namys\u0142u wesz\u0142a. Dlaczego j\u0105 zatrudniono, wci\u0105\u017c nie wiadomo. Ale kierownik nigdy si\u0119 nad ni\u0105 nie litowa\u0142. D\u0142onie bola\u0142y j\u0105 od starych oparze\u0144, ale wytrwa\u0142a. Mimo b\u00f3lu my\u0142a pod\u0142ogi, wyciera\u0142a szk\u0142o, polerowa\u0142a klamki \u2013 i w tym czasie jej d\u0142onie sta\u0142y si\u0119 nieco bardziej mi\u0119kkie, mniej napi\u0119te.<\/p>\n\n\n\n
Wszyscy pracownicy byli zadowoleni \u2013 przesun\u0119li lod\u00f3wk\u0119, podnie\u015bli szafk\u0119, umyli schody. Nikt nie zgad\u0142, ile to kosztowa\u0142o wysi\u0142ku.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy biuro przenios\u0142o si\u0119 do innej cz\u0119\u015bci miasta, kierownik zadzwoni\u0142 do swojego przyjaciela:<\/p>\n\n\n\n
— Michalyczu, cze\u015b\u0107! Mam dla ciebie jedn\u0105 rad\u0119. Ta dziewczyna to prawdziwy dar niebios. Tylko dobrze si\u0119 ni\u0105 opiekuj.<\/p>\n\n\n\n
I tak Alya trafi\u0142a do banku. Oczywi\u015bcie, byli tu te\u017c jacy\u015b bezczelni m\u0142odzi ludzie i oboj\u0119tni szefowie… Ale praca to praca \u2013 i wykonywa\u0142a j\u0105 sumiennie.<\/p>\n\n\n\n
— Hej, czemu tak cicho siedzisz? — dra\u017cni\u0142 si\u0119 kierownik. — Nie mo\u017cesz, nie chcesz? A mo\u017ce pensja ma\u0142a?<\/p>\n\n\n\n
Nie odpowiedzia\u0142a. Po prostu cierpliwie pociera\u0142a szk\u0142o, kt\u00f3re ju\u017c l\u015bni\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
A\u017c pewnego dnia szepty zacz\u0119\u0142y si\u0119 rozchodzi\u0107 po sali. Wszyscy klienci, wszyscy pracownicy zwr\u00f3cili si\u0119 ku wej\u015bciu. Pod bank podjecha\u0142 drogi samoch\u00f3d. Wysiad\u0142 z niego m\u0119\u017cczyzna i pewnym krokiem wszed\u0142 do \u015brodka.<\/p>\n\n\n\n
— Szefie! Siergiej Michaj\u0142owicz! Przyjecha\u0142!<\/p>\n\n\n\n
Alya kontynuowa\u0142a wycieranie okna, \u017c\u00f3\u0142te r\u0119kawiczki miga\u0142y na szybie.<\/p>\n\n\n\n
— Dzie\u0144 dobry, Siergieju Michaj\u0142owiczu! — przywita\u0142 go g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy.<\/p>\n\n\n\n
Alya wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119 i odwr\u00f3ci\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna j\u0105 zauwa\u017cy\u0142. Na jej twarzy pojawi\u0142o si\u0119 rozpoznanie. Zamar\u0142, po czym zrobi\u0142 krok naprz\u00f3d, podszed\u0142 bli\u017cej. Jego oczy nape\u0142ni\u0142y si\u0119 \u0142zami. Na oczach wszystkich ukl\u0119kn\u0105\u0142 i zdejmuj\u0105c jej r\u0119kawiczki, poca\u0142owa\u0142 jej d\u0142onie pokryte bliznami. Wszyscy obecni zamarli w os\u0142upieniu.<\/p>\n\n\n\n
Ona te\u017c p\u0142aka\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo ty\u2026\u201d wyszepta\u0142, wstaj\u0105c i przytulaj\u0105c j\u0105. \u201eUratowa\u0142a\u015b mojego syna!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do personelu:<\/p>\n\n\n\n
— To ta dziewczyna, kt\u00f3ra niemal za cen\u0119 w\u0142asnego \u017cycia wynios\u0142a Lesz\u0119 z ognia!<\/p>\n\n\n\n
Na sali panowa\u0142o napi\u0119cie. Kto\u015b spu\u015bci\u0142 wzrok z za\u017cenowaniem, kto\u015b zakaszla\u0142 z zak\u0142opotania. A potem rozleg\u0142y si\u0119 kolejne oklaski \u2013 najpierw nie\u015bmia\u0142e, potem g\u0142o\u015bne i przyjacielskie. Alya u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 zmieszana, chowaj\u0105c d\u0142onie, kt\u00f3re Siergiej wci\u0105\u017c trzyma\u0142.<\/p>\n\n\n\n
I w tym momencie do banku wbieg\u0142 facet w wieku oko\u0142o pi\u0119tnastu lat:<\/p>\n\n\n\n
— Tato, obieca\u0142e\u015b szybko! Czekam na ciebie ju\u017c godzin\u0119!<\/p>\n\n\n\n
Zamar\u0142, gdy zobaczy\u0142, \u017ce jego ojciec kl\u0119czy przed kobiet\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Alia poczu\u0142a, jak co\u015b w niej dr\u017cy. Spojrza\u0142a na ch\u0142opca, potem na m\u0119\u017cczyzn\u0119 \u2013 i zrozumia\u0142a. Siergiej odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 i cicho powiedzia\u0142:<\/p>\n\n\n\n
— Lesha… To ta sama kobieta, kt\u00f3ra wyci\u0105gn\u0119\u0142a ci\u0119 z ognia.<\/p>\n\n\n\n
Facet podbieg\u0142 do niej i j\u0105 przytuli\u0142:<\/p>\n\n\n\n
— W ko\u0144cu ci\u0119 znale\u017ali\u015bmy!<\/p>\n\n\n\n
A potem, niczym grom z jasnego nieba, jej g\u0142os powr\u00f3ci\u0142. Mo\u017ce to stres pom\u00f3g\u0142 mu si\u0119 obudzi\u0107 \u2013 to si\u0119 zdarza. Jej g\u0142os by\u0142 ni\u017cszy, lekko ochryp\u0142y, ale to w\u0142a\u015bnie ta intonacja dodawa\u0142a jej tajemniczo\u015bci i g\u0142\u0119bi.<\/p>\n\n\n\n
Cz\u0119sto spotykali si\u0119 we tr\u00f3jk\u0119 \u2013 w kawiarni, w domu, w parku. Rozmawiali o wszystkim, co wydarzy\u0142o si\u0119 przez lata. Po raz pierwszy od dziewi\u0119ciu lat Alya nie obudzi\u0142a si\u0119 w nocy z koszmaru.<\/p>\n\n\n\n
Jak si\u0119 okaza\u0142o, Siergiej i Liosza szukali jej od lat. Wiedzieli tylko, \u017ce prze\u017cy\u0142a, ale nie znali jej nowego adresu \u2013 w mieszkaniu mieszkali ju\u017c inni ludzie. I nie s\u0105dzili, \u017ce jeszcze j\u0105 spotkaj\u0105 \u2013 zw\u0142aszcza w roli sprz\u0105taczki.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy Siergiej dowiedzia\u0142 si\u0119, \u017ce ta kobieta pracuje w ich oddziale, natychmiast zorganizowa\u0142 jej pe\u0142ne leczenie. Zap\u0142aci\u0142 za wszystkie operacje i niezb\u0119dn\u0105 rehabilitacj\u0119. Czu\u0142, \u017ce musi to zrobi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Inny przyjaciel Siergieja, w\u0142a\u015bciciel prywatnej galerii, przypadkowo zobaczy\u0142 jej prace. By\u0142 zachwycony. Jej akwarele, delikatne i lekkie, zosta\u0142y docenione przez ekspert\u00f3w. Teraz jej obrazy zacz\u0119to kupowa\u0107, a jej nazwisko sta\u0142o si\u0119 znane w lokalnym \u015brodowisku artystycznym.<\/p>\n\n\n\n
Alya nie wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200b\u017cycie mo\u017ce wygl\u0105da\u0107 tak \u2013 kiedy jeste\u015b doceniana, kiedy ci dzi\u0119kuj\u0105, kiedy widz\u0105 prawdziwe pi\u0119kno bez wzgl\u0119du na wszystko.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Nikt tak naprawd\u0119 nie pami\u0119ta\u0142, jak Aleftina trafi\u0142a do biura. Wygl\u0105da\u0142a, jakby zawsze tam by\u0142a: cicha, niepozorna kobieta czy dziewczyna \u2013 trudno by\u0142o \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":789,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-788","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/788","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=788"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/788\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":790,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/788\/revisions\/790"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/789"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=788"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=788"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=788"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}