\u2013 A m\u00f3j syn znowu g\u0142odny! \u2013 G\u0142os Lubow Andriejewny, niczym wiert\u0142o w ucho, przeci\u0105\u0142 kuchni\u0119 na p\u00f3\u0142. \u2013 Katiuszo, ty umiesz tylko nosi\u0107 walizki! A tw\u00f3j m\u0105\u017c, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, nie jest wielb\u0142\u0105dem, on chce je\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Jekaterina, stoj\u0105ca przy sofie, spokojnie od\u0142o\u017cy\u0142a na bok swoje na wp\u00f3\u0142 spakowane rzeczy i powoli si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142a. Jej oczy by\u0142y zimne, jak l\u00f3d z zamra\u017carki, ale g\u0142os spokojny, niemal zm\u0119czony.<\/p>\n\n\n\n
— Powiedzmy tak, Lubow Andriejewna. Przyjecha\u0142a\u015b na weekend, a nie po to, \u017ceby um\u00f3wi\u0107 si\u0119 na inspekcj\u0119 z Towarzystwa Opieki nad Synami Rosji. Co ty tu w\u0142a\u015bciwie robisz?<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa cmokn\u0119\u0142a j\u0119zykiem i zacisn\u0119\u0142a usta, jakby po\u0142kn\u0119\u0142a cytryn\u0119.<\/p>\n\n\n\n
— Ci\u0119\u017cko ci by\u0142o ugotowa\u0107 obiad? A mo\u017ce rozmawiasz tylko z patelni\u0105 w Excelu? Siergiej to m\u0119\u017cczyzna, musi odzyska\u0107 si\u0142y!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A nie zapomnia\u0142a\u015b, \u017ce tw\u00f3j \u201em\u0119\u017cczyzna\u201d siedzi w domu od trzech miesi\u0119cy i gra bohatera kanapy? \u2013 Jekaterina wyprostowa\u0142a si\u0119 i skrzy\u017cowa\u0142a ramiona. \u2013 A kto twoim zdaniem p\u0142aci za pr\u0105d, wod\u0119, internet i twoj\u0105 pi\u0105tkow\u0105 rybk\u0119? Wr\u00f3\u017cka z kart\u0105 p\u0142ac?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Teraz mi wytykasz! \u2013 Lubow Andriejewna gniewnie poci\u0105gn\u0119\u0142a za siwiej\u0105ce odrosty. \u2013 M\u00f3j Sierio\u017cenka zreszt\u0105 sam siebie szuka. A ty tylko liczysz. Policz tylko, ile razy jad\u0142a\u015b z nim obiad w ci\u0105gu miesi\u0105ca!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ma trzydzie\u015bci pi\u0119\u0107 lat, Lubow Andriejewna. Nie pi\u0119tna\u015bcie, \u017ceby szuka\u0107. W tym wieku ludzie ju\u017c znajduj\u0105, a przynajmniej zaczynaj\u0105 szuka\u0107, pracy. A nie duchowej harmonii na kuchennym krze\u015ble.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKatiu, nie r\u00f3bmy zamieszania\u201d \u2013 Lubow Andriejewna roz\u0142o\u017cy\u0142a r\u0119ce, udaj\u0105c pojednanie \u2013 \u201ebo znowu b\u0119d\u0105 nerwy, g\u0142owa, presja\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Tak. Tylko nie twoje, tylko moje. Samolot odlatuje za trzy godziny, swoj\u0105 drog\u0105. Wola\u0142bym pakowa\u0107 walizk\u0119, a nie umawia\u0107 si\u0119 na psychoterapi\u0119 w weekendy.<\/p>\n\n\n\n
Odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i wr\u00f3ci\u0142a do walizki. Zachowywa\u0142a si\u0119 pewnie, precyzyjnie, jak chirurg: majtki w siatce, koszule pod \u017celazkiem, laptop na wierzchu. Wszystko zgodnie z systemem. Jekaterina by\u0142a generalnie chodz\u0105cym systemem, zw\u0142aszcza gdy wszystko wok\u00f3\u0142 niej zaczyna\u0142o si\u0119 wali\u0107 jak domek z kart.<\/p>\n\n\n\n
Robi\u0142a to od czas\u00f3w studi\u00f3w \u2013 podczas gdy jej znajomi dzielili si\u0119 pieni\u0119dzmi na pizz\u0119 i taks\u00f3wki, ona prowadzi\u0142a arkusz kalkulacyjny z wydatkami i negocjowa\u0142a z taks\u00f3wkarzem zni\u017ck\u0119. A teraz, lata p\u00f3\u017aniej, zosta\u0142a wezwana, gdy jedyne, co mog\u0142a zrobi\u0107 firma, to wezwa\u0107 ksi\u0119dza i zorganizowa\u0107 nabo\u017ce\u0144stwo \u017ca\u0142obne.<\/p>\n\n\n\n
Telefon zawibrowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n
— Tak, Michai\u0142 Stiepanowicz, halo — Jekaterina przy\u0142o\u017cy\u0142a telefon do ucha. — Ju\u017c si\u0119 szykuj\u0119 do wyjazdu. Przeczyta\u0142am dokumenty. W hotelach panuje ba\u0142agan, wiem.<\/p>\n\n\n\n
S\u0142ucha\u0142a, zaciskaj\u0105c usta. Sytuacja nie by\u0142a dobra. Ma\u0142a sie\u0107 hoteli by\u0142a na skraju bankructwa. Rynek chyli\u0142 si\u0119 ku upadkowi, personel by\u0142 zdemoralizowany, ksi\u0119gowy sypia\u0142 z kierownikiem, kt\u00f3ry nie potrafi\u0142 nawet policzy\u0107 w\u0142asnych napiwk\u00f3w. Wszystko toczy\u0142o si\u0119 jak zwykle.<\/p>\n\n\n\n
— Miesi\u0105c? — powt\u00f3rzy\u0142a z lekkim westchnieniem. — No c\u00f3\u017c, kto\u015b musi ratowa\u0107. Ja dam rad\u0119, oczywi\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n
Po\u0142\u0105czenie zosta\u0142o zerwane. A potem \u2013 jak na zawo\u0142anie \u2013 te\u015bciowa zn\u00f3w pojawi\u0142a si\u0119 w drzwiach sypialni. Sta\u0142a tam jak duch z r\u00f3wnoleg\u0142ej rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
— Miesi\u0105c? — wycedzi\u0142a podejrzliwie, jakby Catherine powiedzia\u0142a: \u201edo wi\u0119zienia na miesi\u0105c\u201d. — Masz na my\u015bli znowu na miesi\u0105c? Serio?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Tak. Taka w\u0142a\u015bnie jestem niebezpieczna. Miesi\u0105c \u2013 i koniec, rodzina si\u0119 rozpad\u0142a. Chocia\u017c jak dot\u0105d jedyne, co si\u0119 rozpada, to tw\u00f3j og\u00f3rek w lod\u00f3wce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJakiej \u017cony szukasz?\u201d \u2013 westchn\u0119\u0142a te\u015bciowa, jakby zobaczy\u0142a tatua\u017c na wnuczce z napisem \u201eNie lubi\u0119 sa\u0142atki Olivier\u201d. \u201e\u017bona to barszcz, czysta pod\u0142oga i delikatne \u201ekochanie\u201d wieczorem. Nie raport zysk\u00f3w na WhatsAppie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Trzasn\u0119\u0142y drzwi wej\u015bciowe. I rozleg\u0142y si\u0119 kroki. W rytmie \u201eJed\u017a w podr\u00f3\u017c s\u0142u\u017cbow\u0105, Katya\u201d \u2013 szybko i z poczuciem winy.<\/p>\n\n\n\n
— Jeste\u015b ju\u017c gotowy? — Siergiej wszed\u0142 z torbami na zakupy. Wygl\u0105da\u0142 na zm\u0119czonego, mia\u0142 potargane w\u0142osy, ale wci\u0105\u017c nie przesta\u0142 gra\u0107 dobrego m\u0119\u017ca.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Prawie \u2013 Jekaterina nawet nie podnios\u0142a wzroku. \u2013 Samolot odlatuje za trzy godziny. Torby w kuchni, je\u015bli to nie k\u0142opot. Albo, jak mawia mama, jeste\u015b m\u0119\u017cczyzn\u0105, potrzebujesz si\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 W\u0142a\u015bnie o to chodzi! \u2013 wybuchn\u0119\u0142a Lubow Andriejewna, jakby czeka\u0142a na ripost\u0119. \u2013 Synu, musisz jej powiedzie\u0107 \u2013 przesta\u0144 si\u0119 tu kr\u0119ci\u0107! Jeste\u015b m\u0119\u017cczyzn\u0105, szefem domu, a nie statyst\u0105!<\/p>\n\n\n\n
Siergiej po\u0142o\u017cy\u0142 torby na pod\u0142odze i usiad\u0142 na sto\u0142ku z rezygnacj\u0105. Jak cz\u0142owiek, kt\u00f3rego nie ostrze\u017cono, \u017ce rodzina to nie tylko pocieszenie, ale i nieustanne mistrzostwo w psychologicznym przetrwaniu.<\/p>\n\n\n\n
— Mamo, m\u00f3wili\u015bmy ci. Katia ma prac\u0119. Ratuje firmy. Ludzi. Zarabia wi\u0119cej ni\u017c ja \u2013 wymamrota\u0142 ostatnie s\u0142owa prawie nies\u0142yszalnie.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To mo\u017ce ty powiniene\u015b za\u0142o\u017cy\u0107 sp\u00f3dnic\u0119, a ona spodnie? \u2013 za\u017cartowa\u0142a te\u015bciowa. \u2013 To \u015bmieszne, serio. M\u0119\u017cczyzna bez pracy, \u017cona z walizk\u0105. Obraz olejny.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Siergieju \u2013 Jekaterina zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do m\u0119\u017ca \u2013 czy mog\u0119 z tob\u0105 porozmawia\u0107? Bez teatralnych, trzeciorz\u0119dnych kwestii.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa, demonstracyjnie poci\u0105gaj\u0105c nosem, wycofa\u0142a si\u0119 do kuchni. Odg\u0142osy garnk\u00f3w i patelni towarzyszy\u0142y jej, jakby przygotowywa\u0142a si\u0119 na apokalips\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eId\u0119 do pracy, a nie do kurortu. To powa\u017cne zadanie\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho Jekaterina \u2013 \u201ei my\u015bla\u0142am, \u017ce ty, jako m\u0105\u017c, b\u0119dziesz mnie wspiera\u0142. I nie b\u0119dziesz \u015bpiewa\u0142 razem z mam\u0105 o barszczu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Po prostu\u2026 prawie si\u0119 nie widujemy, Katia. Ja jestem w domu, a ty gdzie\u015b we W\u0142adywostoku. Albo w Chabarowsku. Ju\u017c nie wiem, gdzie jeste\u015b.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nawet w lod\u00f3wce si\u0119 gubisz, zastanawiaj\u0105c si\u0119, gdzie s\u0105 kotlety \u2013 za\u015bmia\u0142a si\u0119 Jekaterina. \u2013 A niedawno m\u00f3wi\u0142a\u015b, \u017ce jeste\u015b ze mnie dumna. \u017be jestem twoj\u0105 \u201em\u0105dr\u0105 dziewczynk\u0105\u201d. A mo\u017ce by\u0142a\u015b wtedy w kostiumie \u015awi\u0119tego Miko\u0142aja, fantazjuj\u0105c?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 To by\u0142o\u2026 wcze\u015bniej. Zanim straci\u0142em prac\u0119. Wszystko wtedy wydawa\u0142o si\u0119 inne.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Wiesz, nie wini\u0119 ci\u0119 za to, \u017ce teraz nie pracujesz. Chocia\u017c chcia\u0142abym. Ale nie wini\u0119 ci\u0119. Ale je\u015bli zapomnia\u0142e\u015b, kto dba o nasze mieszkanie, jedzenie i \u015bwiat\u0142o \u2014 przypomn\u0119 ci: to wszystko ja. I szczerze m\u00f3wi\u0105c \u2014 nie o\u017ceni\u0142e\u015b si\u0119 z Kopciuszkiem. O\u017ceni\u0142e\u015b si\u0119 z mened\u017cerem kryzysowym.<\/p>\n\n\n\n
Zatrzasn\u0119\u0142a walizk\u0119. G\u0142o\u015bno. Nawet garnki w kuchni ucich\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZadzwoni\u0119, jak wyl\u0105duj\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a ju\u017c przy drzwiach. \u201eI, Sierio\u017ca, nie powtarzaj wi\u0119cej s\u0142\u00f3w matki. Nie jej wybra\u0142e\u015b, wybra\u0142e\u015b mnie. A mo\u017ce chcia\u0142e\u015b \u017con\u0119 wed\u0142ug podr\u0119cznika?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Drzwi zatrzasn\u0119\u0142y si\u0119. Za nimi zapad\u0142a cisza. I Siergiej. Sam. No, prawie sam.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Sierio\u017cenko, nie denerwuj si\u0119 \u2013 g\u0142os Lubow Andriejewny, s\u0142odki jak kompot z przedszkola, dochodzi\u0142 ju\u017c z kuchni. \u2013 Ja tu na razie zostan\u0119. Wszystko ci ugotuj\u0119. A karierowiczka niech sobie lata. Tam, w hotelu, mo\u017ce umyje pod\u0142ogi \u2013 zobaczysz, przypomni sobie, \u017ce jest kobiet\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Siergiej spojrza\u0142 w sufit. Sufit, niczym \u017cycie, by\u0142 cichy.<\/p>\n\n\n\n
Dni podr\u00f3\u017cy s\u0142u\u017cbowej zla\u0142y si\u0119 w jeden d\u0142ugi maraton bez mety. Jekaterina nie czu\u0142a ju\u017c n\u00f3g, plec\u00f3w ani umys\u0142u. Rano \u2013 spotkanie. Potem sterta papier\u00f3w, debet i kredyt, osza\u0142amiaj\u0105ce spotkania z departamentami. I ka\u017cdego wieczoru \u2013 padanie do \u0142\u00f3\u017cka z twarz\u0105 w poduszce i jednym osi\u0105gni\u0119ciem: kr\u00f3tk\u0105 wiadomo\u015bci\u0105 do m\u0119\u017ca.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak si\u0119 masz? Co nowego?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Odpowied\u017a pochodzi\u0142a z serialu \u201e\u017byj\u0119, nie szukaj mnie\u201d:<\/p>\n\n\n\n
\u201eW porz\u0105dku. Nic specjalnego.\u201d<\/p>\n\n\n\n
No c\u00f3\u017c, dzi\u0119kuj\u0119 ci, kochanie, za t\u0119 obfito\u015b\u0107 emocji. \u017badnych wideorozm\u00f3w. Nie zaproponowa\u0142. A ona postanowi\u0142a: c\u00f3\u017c. Nie b\u0119d\u0119 pierwsza, kt\u00f3ra podkuli ogon. Chocia\u017c oczywi\u015bcie za nim t\u0119skni\u0142a. Zw\u0142aszcza za tym g\u0142upim u\u015bmiechem, kt\u00f3ry zawsze przybiera\u0142 na jej widok w celi. G\u0142upie, ale kochanie.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego wieczoru Jekaterina wpatrywa\u0142a si\u0119 w telefon, jakby mia\u0142 odebra\u0107 sam, bez jej udzia\u0142u. Jej palec zawis\u0142 nad ikon\u0105 po\u0142\u0105czenia wideo. Zawis\u0142, zawis\u0142\u2026 i odskoczy\u0142. Najwyra\u017aniej z dum\u0105 wymienili \u0142adowark\u0119 \u2013 trzyma\u0142a mocno. Wys\u0142a\u0142a SMS-a. Bez emotikonki. Bez zb\u0119dnych liter.<\/p>\n\n\n\n
A projekt, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, ruszy\u0142 jak szalony. Wszystko, co zaproponowa\u0142a jako spos\u00f3b na walk\u0119 z kryzysem, zadzia\u0142a\u0142o nawet lepiej, ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142a. Raporty sz\u0142y jak temperatura u dziecka trzeciego dnia przezi\u0119bienia. Dyrektor sieci hoteli skaka\u0142 z rado\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
— Jekaterina Aleksiejewna, jeste\u015b prawdziw\u0105 czarodziejk\u0105! — Jego oczy by\u0142y jak oczy ryby w piekarniku \u2013 okr\u0105g\u0142e i zanurzone w oleju. — W trzy tygodnie \u2013 i taki rezultat!<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo praca zespo\u0142owa, Piotrze Michaj\u0142owiczu\u201d \u2013 Jekaterina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 nerwowo. By\u0142a zm\u0119czona. Nie liczbami. Samotno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
I wtedy zda\u0142a sobie spraw\u0119: mog\u0142a wr\u00f3ci\u0107 cztery dni wcze\u015bniej. Oficjalnie. Papierkowa robota za\u0142atwiona, rachunki uzgodnione. Wszystko by\u0142o jak nale\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
Dom.<\/p>\n\n\n\n
Droga ci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 jak guma do \u017cucia we w\u0142osach. Wyobrazi\u0142a sobie, jak Siergiej otworzy drzwi, lekko si\u0119 zdziwi, a potem j\u0105 przytuli. Tak serdecznie. D\u0142ugo. Potem szczera rozmowa, jak w filmie. I mo\u017ce nowy punkt wyj\u015bcia. A przynajmniej przecinek.<\/p>\n\n\n\n
Taks\u00f3wka podjecha\u0142a pod wej\u015bcie. Jekaterina westchn\u0119\u0142a, zap\u0142aci\u0142a, wyj\u0119\u0142a walizk\u0119 i pocz\u0142apa\u0142a na swoje pi\u0119tro, jakby nios\u0142a nie ubrania, a worek cegie\u0142. W\u0142o\u017cy\u0142a klucz i tam zawis\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Kluczyk nie przekr\u0119ci\u0142 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Co?!<\/p>\n\n\n\n
Sprawdzi\u0142a jeszcze raz: klucz, drzwi. I rzeczywi\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n
A potem drzwi si\u0119 otworzy\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Na progu stoi kobieta z dzieckiem. Zm\u0119czona, z krzywo zawi\u0105zanym warkoczem, w szlafroku. Za jej ramieniem stoi m\u0119\u017cczyzna. Taki spokojny. Jakby by\u0142 we w\u0142asnym mieszkaniu. Co, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, okaza\u0142o si\u0119 prawd\u0105. Wed\u0142ug ich wersji.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKim jeste\u015b?\u201d kobieta wyd\u0119\u0142a usta, jakby mia\u0142a zamiar powiedzie\u0107 co\u015b bardzo z\u0142ego.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePowinienem ci\u0119 o to zapyta\u0107\u201d \u2013 Jekaterina ju\u017c czu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bzaczyna si\u0119 gotowa\u0107. \u201eCo robisz w moim mieszkaniu?\u201d<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna zrobi\u0142 krok naprz\u00f3d. Spojrza\u0142 na Jekaterin\u0119, na walizk\u0119, na paszport, kt\u00f3ry ju\u017c gor\u0105czkowo wyci\u0105ga\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Wynajmujemy to mieszkanie od dw\u00f3ch tygodni. Na podstawie umowy. Z w\u0142a\u015bcicielem.<\/p>\n\n\n\n
— Z jakim drugim w\u0142a\u015bcicielem? — Jekaterina prawie si\u0119 ud\u0142awi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZ m\u0119\u017cczyzn\u0105. Siergiejem Wiktorowiczem\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a niepewnie kobieta, niezr\u0119cznie ko\u0142ysz\u0105c dziecko.<\/p>\n\n\n\n
Aha. Dotarli\u015bmy. \u017begnaj, Katya, jeste\u015b w domu.<\/p>\n\n\n\n
Jekaterina nacisn\u0119\u0142a przycisk po\u0142\u0105czenia. Siergiej odebra\u0142 niemal natychmiast. Jego g\u0142os by\u0142 spokojny. Oczywi\u015bcie. Nie sta\u0142 na zimnie z walizk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Kim s\u0105 ci ludzie? \u2013 G\u0142os jej dr\u017ca\u0142, ale nie z zimna. Z w\u015bciek\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra w niej kipi i nie daje jej oddycha\u0107. \u2013 Dlaczego mieszkaj\u0105 w moim mieszkaniu?<\/p>\n\n\n\n
— Katya?… Ju\u017c wr\u00f3ci\u0142a\u015b? My\u015bla\u0142am, \u017ce wyjecha\u0142a\u015b s\u0142u\u017cbowo na kolejny tydzie\u0144.<\/p>\n\n\n\n
— Odpowiedz. Na. Pytanie. — Ka\u017cde. s\u0142owo jest jak policzek w twarz.<\/p>\n\n\n\n
— S\u0142uchaj… Nie rozmawiajmy przez telefon. Chod\u017a do mamy. Jestem. Wszystko ci wyja\u015bni\u0119.<\/p>\n\n\n\n
— Wyja\u015bnisz? Doskonale. Poczekaj.<\/p>\n\n\n\n
Przeprosi\u0142a rodzin\u0119 w szlafroku, zam\u00f3wi\u0142a taks\u00f3wk\u0119 i czterdzie\u015bci minut p\u00f3\u017aniej sta\u0142a ju\u017c w drzwiach mieszkania te\u015bciowej. Siergiej otworzy\u0142 drzwi, jakby zam\u00f3wi\u0142 pizz\u0119 i nie by\u0142 pewien, czy to jego margarita.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCze\u015b\u0107… Prosz\u0119 wej\u015b\u0107\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142, patrz\u0105c winnie na pod\u0142og\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Lubow Andriejewna siedzia\u0142a w salonie. Z min\u0105, jakby to nie ona wynaj\u0119\u0142a czyje\u015b mieszkanie, ale wygra\u0142a na nim sz\u00f3stk\u0119 w totka.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNadchodzi nasz podr\u00f3\u017cnik!\u201d \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a, sk\u0142adaj\u0105c d\u0142onie jak dyrygent przed symfoni\u0105. \u201eWyprzedzasz termin, jak s\u0105dz\u0119? Niespodzianka okaza\u0142a si\u0119 nieudana!\u201d<\/p>\n\n\n\n
— Jakie jeszcze zaskoczenie? — Jekaterina zmru\u017cy\u0142a oczy. Co\u015b tu nie pasowa\u0142o. A raczej pasowa\u0142o, ale do \u015bciany.<\/p>\n\n\n\n
Siergiej odchrz\u0105kn\u0105\u0142, podrapa\u0142 si\u0119 po karku i spojrza\u0142 na matk\u0119, jakby by\u0142a t\u0142umaczk\u0105 z j\u0119zyka Katii na ludzki.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Postanowili\u015bmy… No c\u00f3\u017c, mama i ja si\u0119 nad tym zastanawiali\u015bmy… W ka\u017cdym razie, przeprowadzi\u0142em si\u0119 tutaj. Mama da\u0142a nam pok\u00f3j. I wynaj\u0119li\u015bmy mieszkanie. Dodatkowe pieni\u0105dze by si\u0119 nie przyda\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
— My? — Jekaterina unios\u0142a brwi. — Dlaczego do cholery zosta\u0142a\u015b wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielk\u0105?<\/p>\n\n\n\n
— No c\u00f3\u017c, jeste\u015bmy m\u0119\u017cem i \u017con\u0105. Wsp\u00f3lnie nabyty maj\u0105tek i tak dalej…<\/p>\n\n\n\n
— Kupili j\u0105 przed \u015blubem, geniuszu. I jak mog\u0142e\u015b beze mnie o tym zdecydowa\u0107?!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A kiedy mamy si\u0119 z tob\u0105 zdecydowa\u0107? \u2013 wtr\u0105ci\u0142a Lubow Andriejewna, mrugaj\u0105c. \u2013 Ci\u0105gle jeste\u015b w drodze. Tu trzeba by\u0142o dzia\u0142a\u0107, a nie my\u015ble\u0107.<\/p>\n\n\n\n
— Dzia\u0142a\u0107?! — Jekaterina poczu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bzaczyna si\u0119 dusi\u0107 ze z\u0142o\u015bci. — A kto ci da\u0142 prawo dysponowa\u0107 moim mieszkaniem?<\/p>\n\n\n\n
— No, daj spok\u00f3j — Siergiej machn\u0105\u0142 r\u0119k\u0105. — I tak ci to nie potrzebne. Prawie ci\u0119 tu nie ma. Ale to si\u0119 przydaje.<\/p>\n\n\n\n
— Korzy\u015b\u0107? Wynaj\u0105\u0142e\u015b moje mieszkanie jak tanie \u0142\u00f3\u017cko na dworcu i nazywasz to korzy\u015bci\u0105?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie krzycz na mojego syna!\u201d \u2013 wrzasn\u0119\u0142a te\u015bciowa jak cebulka. \u201eOn walczy o rodzin\u0119!\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Zastanawiam si\u0119, dla jakiej rodziny? Dla matki i syna?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ci\u0105gle gadasz o pracy, o karierze. Ale facet powinien mie\u0107 wsparcie! Nie laptopa i Zooma!<\/p>\n\n\n\n
Jekaterina milcza\u0142a. Patrzy\u0142a na nich i nie mog\u0142a uwierzy\u0107. Te dwie osoby, kt\u00f3re uwa\u017ca\u0142a za bliskie, siedzia\u0142y tu i dyskutowa\u0142y, jak najlepiej pokierowa\u0107 jej \u017cyciem. Bez niej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSiergiej\u201d \u2013 powiedzia\u0142a bardzo spokojnie. \u201eZosta\u0144. Tutaj. Z mam\u0105. Sk\u0142adam pozew o rozw\u00f3d\u201d.<\/p>\n\n\n\n
— Co?! Zwariowa\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
— Nie. Po prostu w ko\u0144cu si\u0119 obudzi\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
Wysz\u0142a, trzaskaj\u0105c drzwiami z g\u0142o\u015bnym trzaskiem i wykr\u0119ci\u0142a numer, b\u0119d\u0105c ju\u017c na schodach.<\/p>\n\n\n\n
— Inna? Pilnie potrzebuj\u0119 twojej pomocy. Bardzo pilnie.<\/p>\n\n\n\n
Tydzie\u0144 p\u00f3\u017aniej lokatorzy si\u0119 wyprowadzili. Dziecko pokaza\u0142o jej j\u0119zyk na po\u017cegnanie. Jekaterina tylko si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Siergiej otrzyma\u0142 zawiadomienie o rozwodzie. Nie odebra\u0142. Zadzwoni\u0142a Lubow Andriejewna \u2013 Jekaterina milcza\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce jest \u017ca\u0142osny\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Inna, kiedy podpisywa\u0142y papiery. \u201eCzy on chocia\u017c pracuje?\u201d<\/p>\n\n\n\n
— Dosta\u0142em prac\u0119 u kolegi ze szko\u0142y. Nosi pud\u0142a i swoje ego. Nie obchodzi mnie to.<\/p>\n\n\n\n
Zn\u00f3w \u017cy\u0142a sama. Ale wed\u0142ug w\u0142asnych zasad. Bez \u201emy\u201d, kt\u00f3re brzmia\u0142o bardziej jak zdanie.<\/p>\n\n\n\n
Wolny. I szcz\u0119\u015bliwy.<\/p>\n\n\n\n
I, mi\u0119dzy nami m\u00f3wi\u0105c, wygl\u0105da\u0142a lepiej ni\u017c przez ostatnie trzy lata. Nawet s\u0105siadka z klatki schodowej zauwa\u017cy\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
— Katiuszo, czy ty jeste\u015b zakochana?<\/p>\n\n\n\n
A ona tylko u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 z\u0142o\u015bliwie.<\/p>\n\n\n\n
— Otrz\u0105\u015bnij si\u0119, ciociu Nin. I wiesz, to jest wzajemne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u2013 A m\u00f3j syn znowu g\u0142odny! \u2013 G\u0142os Lubow Andriejewny, niczym wiert\u0142o w ucho, przeci\u0105\u0142 kuchni\u0119 na p\u00f3\u0142. \u2013 Katiuszo, ty umiesz tylko \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":695,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-694","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/694","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=694"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/694\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":696,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/694\/revisions\/696"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/695"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=694"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=694"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=694"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}