Trzypokojowe mieszkanie w moskiewskiej dzielnicy mieszkalnej przepe\u0142nia\u0142a \u015bwi\u0105teczna atmosfera \u2013 girlandy na oknach, udekorowana choinka, zapach cynamonu i mandarynek. Ola planowa\u0142a sp\u0119dzi\u0107 Nowy Rok spokojnie i komfortowo, z m\u0119\u017cem Sasz\u0105 i trzyletni\u0105 c\u00f3rk\u0105 Soni\u0105. Marzy\u0142a o spokojnych, rodzinnych wieczorach, ogl\u0105daniu starych film\u00f3w i spacerach po za\u015bnie\u017conych ulicach.<\/p>\n\n\n\n
Ale nie wszystko posz\u0142o tak, jak sobie wyobra\u017ca\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
1 stycznia go\u015bcie pojawili si\u0119 na progu ich mieszkania. Najpierw pojawili si\u0119 te\u015bciowa i te\u015b\u0107. Towarzyszyli im m\u0142odsza siostra Saszy, Lena, jej m\u0105\u017c Igor i dwoje dzieci \u2013 pi\u0119cioletni Wania i o\u015bmioletni Misza.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie b\u0119dziemy tu d\u0142ugo!\u201d powiedzia\u0142a Lena z u\u015bmiechem, zdejmuj\u0105c buty i pchaj\u0105c przed sob\u0105 walizk\u0119 na k\u00f3\u0142kach. \u201eChcieli\u015bmy si\u0119 widywa\u0107 na wakacjach, bo kiedy indziej b\u0119dziemy mogli?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ola u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, zdezorientowana, pr\u00f3buj\u0105c ukry\u0107 swoje zmieszanie. Oczywi\u015bcie, rodzina jest dobra. Oczywi\u015bcie, rzadko si\u0119 widuj\u0105. Oczywi\u015bcie, cieszy si\u0119 z go\u015bci. Ale przynie\u015bli ze sob\u0105 ca\u0142y wir chaosu\u2026<\/p>\n\n\n\n
Pocz\u0105tkowo Ola stara\u0142a si\u0119 by\u0107 go\u015bcinna. Jej te\u015bciowa Natalia Pietrowna, jak zwykle, zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 o swoich chorobach, narzeka\u0107 na lekarzy i twierdzi\u0107, \u017ce medycyna w Moskwie powinna by\u0107 lepsza. Jej te\u015b\u0107, Jurij Wasiljewicz, roz\u0142o\u017cy\u0142 si\u0119 na kanapie i w\u0142\u0105czy\u0142 telewizor, prosz\u0105c o fili\u017cank\u0119 herbaty.<\/p>\n\n\n\n
Siostrze\u0144cy, ha\u0142a\u015bliwi i niespokojni, zacz\u0119li przeszukiwa\u0107 mieszkanie. Znale\u017ali zabawki Soni, kt\u00f3ra z niepokojem obserwowa\u0142a braci zza sp\u00f3dnicy matki. M\u0142odszy Wania upu\u015bci\u0142 swoj\u0105 ulubion\u0105 lalk\u0119, a starszy Misza natychmiast roz\u0142o\u017cy\u0142 zabawkow\u0105 konstrukcj\u0119 na cz\u0119\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
«To moje!» pisn\u0119\u0142a Sonya.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzieci, nie k\u0142\u00f3\u0107cie si\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Lena leniwie, nawet nie odrywaj\u0105c wzroku od telefonu.<\/p>\n\n\n\n
Ca\u0142y dzie\u0144 min\u0105\u0142 w po\u015bpiechu. Ola nakry\u0142a do sto\u0142u, sprz\u0105tn\u0119\u0142a naczynia, stara\u0142a si\u0119 pilnowa\u0107 dzieci, kt\u00f3re albo przewraca\u0142y szklanki z kompotem, albo skaka\u0142y po kanapie. Sasza pocz\u0105tkowo ch\u0119tny do pomocy, ale wkr\u00f3tce usiad\u0142 z ojcem, \u017ceby obejrze\u0107 telewizj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOla, po co tyle gotowa\u0107?\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho, mijaj\u0105c kuchni\u0119. \u201eZaraz wyjd\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo c\u00f3\u017c, na razie s\u0105\u201d \u2013 westchn\u0119\u0142a \u017cona, ocieraj\u0105c czo\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego dnia go\u015bcie zape\u0142nili ca\u0142e, do\u015b\u0107 du\u017ce mieszkanie. Jurij Wasiljewicz rano w\u0142\u0105czy\u0142 telewizor na ca\u0142y regulator, Natalia Pietrowna poleci\u0142a Oli w kuchni, instruuj\u0105c j\u0105, jak prawid\u0142owo ugotowa\u0107 zup\u0119. Siostrze\u0144cy znale\u017ali pisaki Soni i zacz\u0119li rysowa\u0107 po tapecie w sypialni.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem Ola by\u0142a tak zm\u0119czona, \u017ce \u200b\u200bledwo trzyma\u0142a si\u0119 na nogach. Le\u017ca\u0142a w \u0142\u00f3\u017cku, s\u0142uchaj\u0105c Miszy g\u0142o\u015bno p\u0119dz\u0105cego samochodem po korytarzu za \u015bcian\u0105 i te\u015bcia rozmawiaj\u0105cego z Sasz\u0105 o pi\u0142ce no\u017cnej. Wsp\u00f3\u0142czucie dla tych ludzi \u2013 m\u0119cz\u0105cych, ha\u0142a\u015bliwych, ale na sw\u00f3j spos\u00f3b nieszcz\u0119\u015bliwych \u2013 walczy\u0142o w niej z narastaj\u0105c\u0105 irytacj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eB\u0119d\u0119 cierpliwa\u201d \u2013 szepn\u0119\u0142a do siebie. \u201eTo tylko kilka dni\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ale w g\u0142\u0119bi duszy Ola ju\u017c wiedzia\u0142a: nie wyjad\u0105 tak szybko.<\/p>\n\n\n\n
Pi\u0105tego dnia go\u015bcie wci\u0105\u017c tam byli. Ich obietnica \u201ena chwil\u0119\u201d rozp\u0142yn\u0119\u0142a si\u0119 jak zesz\u0142oroczny \u015bnieg. W mieszkaniu panowa\u0142 chaos. \u015awi\u0105teczne lampki w oknach zblad\u0142y, choinka si\u0119 rozpada\u0142a, a atmosfera coraz bardziej przypomina\u0142a dworzec kolejowy w godzinach szczytu.<\/p>\n\n\n\n
Siostrze\u0144cy Misza i Wania zamienili salon w sw\u00f3j k\u0105cik zabaw. G\u0142o\u015bno si\u0119 k\u0142\u00f3cili, \u015bcigali si\u0119 samochodzikami po korytarzu i zostawili po sobie ba\u0142agan. Tapeta w sypialni by\u0142a zamalowana, pude\u0142ko z zabawkami Soni zniszczone, a na dywanie widnia\u0142y plamy po soku.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePatrzcie, co znalaz\u0142em!\u201d krzykn\u0105\u0142 g\u0142o\u015bno Misza, wyci\u0105gaj\u0105c z szafy stare rodzinne albumy ze zdj\u0119ciami.<\/p>\n\n\n\n
Ola pr\u00f3bowa\u0142a wyt\u0142umaczy\u0107 dzieciom, \u017ce to nie zabawki, ale jej s\u0142owa zag\u0142usza\u0142 og\u00f3lny ha\u0142as. Coraz bardziej czu\u0142a si\u0119 obco we w\u0142asnym domu.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa siedzia\u0142a przy stole, pi\u0142a herbat\u0119 i ca\u0142y czas komentowa\u0142a to, co si\u0119 dzia\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNajpierw trzeba by\u0142o ugotowa\u0107 warzywa, a potem mi\u0119so. No, kto tak gotuje?\u201d \u2013 doda\u0142 Jurij Wasiljewicz, odgryzaj\u0105c kawa\u0142ek ciasta.<\/p>\n\n\n\n
Sasza, jak zwykle, milcza\u0142. Siedzia\u0142 obok ojca, udaj\u0105c, \u017ce nic si\u0119 nie dzieje.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSasza, mo\u017ce m\u00f3g\u0142by\u015b chocia\u017c co\u015b powiedzie\u0107?\u201d \u2013 szepn\u0119\u0142a mu do ucha Ola.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzemu si\u0119 tak martwisz? Zaraz wyjad\u0105\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142, nawet nie odrywaj\u0105c wzroku od ekranu telewizora.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem napi\u0119cie si\u0119gn\u0119\u0142o zenitu. Ola posz\u0142a do kuchni, \u017ceby odetchn\u0105\u0107 i odkry\u0142a g\u00f3r\u0119 brudnych naczy\u0144. Talerze, kubki, \u0142y\u017cki \u2013 wszystko by\u0142o niedbale porozrzucane w zlewie. Do tego doszed\u0142 st\u0142uczony kubek, kt\u00f3ry kto\u015b po prostu postawi\u0142 na stole.<\/p>\n\n\n\n
Poczu\u0142a, jak co\u015b w niej trzepocze.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy nikt z nich nie widzi, co si\u0119 tu dzieje?\u201d \u2013 wyszepta\u0142a, patrz\u0105c na zlew.<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie Wania wbieg\u0142 do kuchni. By\u0142 ca\u0142y umazany czekolad\u0105 od st\u00f3p do g\u0142\u00f3w i trzyma\u0142 w r\u0119kach otwarte pude\u0142ko cukierk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCiociu Oli, gdzie s\u0105 serwetki?\u201d zapyta\u0142 g\u0142o\u015bno.<\/p>\n\n\n\n
Ola zamkn\u0119\u0142a oczy i z trudem powstrzyma\u0142a si\u0119 od krzyku.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3\u017aniej, podczas obiadu, dzieci zn\u00f3w zostawi\u0142y talerze na stole, a Lena oboj\u0119tnie zauwa\u017cy\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
S\u0142owa te brzmia\u0142y, jakby by\u0142y oczywiste.<\/p>\n\n\n\n
Ola spojrza\u0142a na m\u0119\u017ca, spodziewaj\u0105c si\u0119 od niego cho\u0107by wsparcia, ale Sasza tylko wzruszy\u0142 ramionami z zak\u0142opotaniem.<\/p>\n\n\n\n
Tej nocy Ola nie mog\u0142a spa\u0107. Wpatrywa\u0142a si\u0119 w sufit i czu\u0142a, jak ogarnia j\u0105 coraz wi\u0119kszy niepok\u00f3j. Jej dom sta\u0142 si\u0119 polem bitwy, ale w tej walce by\u0142a sama przeciwko wszystkim.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie znios\u0119 tego ani jednego dnia d\u0142u\u017cej\u201d \u2013 szepn\u0119\u0142a do siebie w ciemno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Nie wiedzia\u0142a, co robi\u0107, ale rozumia\u0142a, \u017ce \u200b\u200btak dalej by\u0107 nie mo\u017ce.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego ranka Ola obudzi\u0142a si\u0119 z siln\u0105 decyzj\u0105. Jej r\u0119ce dr\u017ca\u0142y, a serce \u015bciska\u0142o si\u0119 z podniecenia, ale wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bnie mo\u017ce d\u0142u\u017cej milcze\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u015aniadanie rozpocz\u0119\u0142o si\u0119, jak zwykle, od chaosu. Te\u015b\u0107 Jurij Wasiljewicz usiad\u0142 przy stole i natychmiast si\u0119gn\u0105\u0142 po pilota do telewizora. Te\u015bciowa Natalia Pietrowna zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 o swoich odwiecznych problemach zdrowotnych, po raz kolejny prosz\u0105c Ol\u0119 o ugotowanie \u201especjalnej zupy dietetycznej\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W kuchni panowa\u0142 harmider \u2013 Lena szuka\u0142a patelni, \u017ceby zrobi\u0107 nale\u015bniki dla dzieci. Siostrze\u0144cy, z zadowoleniem odk\u0142adaj\u0105c porann\u0105 owsiank\u0119, \u015bcigali si\u0119 po korytarzu swoimi samochodzikami, kt\u00f3re g\u0142o\u015bno brz\u0119cza\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u201eUspok\u00f3jcie si\u0119, prosz\u0119!\u201d krzykn\u0119\u0142a Ola, ale jej g\u0142os zosta\u0142 zag\u0142uszony przez og\u00f3lny gwar.<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie Wania wbieg\u0142 do kuchni, przewr\u00f3ci\u0142 sto\u0142ek, chwyci\u0142 \u0142y\u017ck\u0119 ze sto\u0142u i rzuci\u0142 j\u0105 na pod\u0142og\u0119. Nikt z doros\u0142ych nawet nie zwr\u00f3ci\u0142 na to uwagi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCiociu Olo, jeste\u015b taka mi\u0142a, posprz\u0105tasz?\u201d powiedzia\u0142 chichocz\u0105c i pobieg\u0142 z powrotem do pokoju.<\/p>\n\n\n\n
Co\u015b w Oli p\u0119k\u0142o. Gwa\u0142townie wsta\u0142a od sto\u0142u, uderzy\u0142a d\u0142oni\u0105 w blat i wszyscy natychmiast ucichli.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa unios\u0142a brwi, jakby nie mog\u0142a uwierzy\u0107 w\u0142asnym uszom.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie jeste\u015bcie go\u015b\u0107mi\u201d \u2013 przerwa\u0142a jej Ola, czuj\u0105c, jak gdzie\u015b w \u015brodku narasta si\u0142a. \u201eJeste\u015bcie tu ju\u017c prawie tydzie\u0144. To m\u00f3j dom, nie hotel, i nie jestem wasz\u0105 s\u0142u\u017c\u0105c\u0105. Chcecie zosta\u0107? To szanujmy si\u0119 nawzajem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Zapad\u0142a napi\u0119ta cisza. Jurij Wasiljewicz od\u0142o\u017cy\u0142 pilota i marszcz\u0105c brwi, spojrza\u0142 na Ol\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Czy to ultimatum?<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo nie ultimatum, to zasada domowa\u201d \u2013 powiedzia\u0142a stanowczo. \u201ePotrzebuj\u0119 pomocy. A tak przy okazji, dzieciaki te\u017c potrafi\u0105 po sobie sprz\u0105ta\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Lena pr\u00f3bowa\u0142a wstawi\u0107:<\/p>\n\n\n\n
Sasza, kt\u00f3ry przez ca\u0142y czas milcza\u0142, nagle wsta\u0142 od sto\u0142u.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOla ma racj\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142, zerkaj\u0105c na zdezorientowanych rodzic\u00f3w. \u201eMamo, tato, mogliby\u015bcie troch\u0119 pom\u00f3c. Nie wyobra\u017cacie sobie, jak jej ci\u0119\u017cko\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Natalia Pietrowna otworzy\u0142a usta, \u017ceby zaprotestowa\u0107, ale nagle je zamkn\u0119\u0142a, jakby zmieni\u0142a zdanie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDobra, dobra, czemu si\u0119 tak denerwujesz?\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142 Jurij Wasiljewicz, niech\u0119tnie wstaj\u0105c z sofy. \u201eOddajcie nam naczynia, skoro ju\u017c tak jest\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Lena po cichu podnios\u0142a Wani\u0119 i Misz\u0119, wysy\u0142aj\u0105c ich do pokoju po zabawki. M\u0105\u017c jej siostry, Igor, poszed\u0142 do kuchni i zacz\u0105\u0142 powoli wk\u0142ada\u0107 brudne talerze do zlewu.<\/p>\n\n\n\n
Ola sta\u0142a i patrzy\u0142a, co si\u0119 dzieje. Serce wali\u0142o jej jak m\u0142otem, ale w g\u0142\u0119bi duszy czu\u0142a si\u0119 l\u017cej. U\u015bwiadomi\u0142a sobie, \u017ce da\u0142a rad\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy go\u015bcie w ko\u0144cu wyszli, Sasza przytuli\u0142 j\u0105 i powiedzia\u0142:<\/p>\n\n\n\n
Ola u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i odetchn\u0119\u0142a z ulg\u0105. Te \u015bwi\u0119ta by\u0142y dla niej prawdziwym sprawdzianem, ale zda\u0142a go, zdaj\u0105c sobie spraw\u0119, \u017ce mo\u017ce chroni\u0107 swoje granice i ocali\u0107 rodzin\u0119.<\/p>\n\n\n\n
I by\u0142o to lepsze ni\u017c jakikolwiek noworoczny cud.<\/p>\n\n\n\n
Mieszkanie w ko\u0144cu opustosza\u0142o. Po tygodniu chaosu, ha\u0142asu i nieko\u0144cz\u0105cego si\u0119 zgie\u0142ku, cisza wydawa\u0142a si\u0119 wr\u0119cz przera\u017caj\u0105ca. Ola sta\u0142a na \u015brodku salonu, patrz\u0105c na skutki niedawnej inwazji. \u015aciany pokryte graffiti, plamy na dywanie, po\u0142amane zabawki. Nawet choinka, kt\u00f3ra jeszcze tydzie\u0144 temu l\u015bni\u0142a \u015bwiate\u0142kami, teraz wygl\u0105da\u0142a na zm\u0119czon\u0105, rozpadaj\u0105c\u0105 si\u0119 i zapomnian\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ola opad\u0142a na sof\u0119, czuj\u0105c, jak zm\u0119czenie w ko\u0144cu j\u0105 ogarnia. Sasza wszed\u0142 do pokoju, spojrza\u0142 na \u017con\u0119 i z lekkim poczuciem winy usiad\u0142 obok niej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOla, ja\u2026\u201d zawaha\u0142 si\u0119, nie wiedz\u0105c, jak zacz\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie ma potrzeby, Sasza\u201d \u2013 powiedzia\u0142a zm\u0119czonym g\u0142osem, unosz\u0105c r\u0119k\u0119. \u201eNie jestem z\u0142a. Chc\u0119 tylko poby\u0107 w ciszy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMia\u0142e\u015b racj\u0119\u201d \u2013 zdo\u0142a\u0142 w ko\u0144cu wydusi\u0107. \u201eBy\u0142em \u015blepy. Przyzwyczai\u0142em si\u0119 do my\u015blenia, \u017ce \u200b\u200bto normalne, \u017ceby rodzina tak si\u0119 zachowywa\u0142a. Ale powinienem by\u0142 ci\u0119 wcze\u015bniej wesprze\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ola odwr\u00f3ci\u0142a ku niemu twarz. Jej oczy wci\u0105\u017c p\u0142on\u0119\u0142y tym wewn\u0119trznym ogniem, kt\u00f3ry odnalaz\u0142a w sobie tamtej porannej chwili w kuchni.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, powinnam by\u0142a\u201d \u2013 powiedzia\u0142a spokojnie. \u201eAle teraz wiem, \u017ce dam sobie rad\u0119 sama\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Sasza spu\u015bci\u0142 wzrok, ale si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Siedzieli w milczeniu przez kilka minut. Potem Sasza nagle wsta\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWyjd\u017amy?\u201d \u2013 zaproponowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Ola spojrza\u0142a na niego ze zdziwieniem.<\/p>\n\n\n\n
Ola chcia\u0142a powiedzie\u0107, \u017ce to g\u0142upota. Chcia\u0142a jej przypomnie\u0107, \u017ce mieszkanie wymaga posprz\u0105tania, \u017ce \u200b\u200bmusi zrobi\u0107 pranie, \u017ce musi posprz\u0105ta\u0107 siebie i dom. Ale zamiast tego nagle poczu\u0142a, jak co\u015b ciep\u0142ego wype\u0142nia jej serce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOkej\u201d \u2013 powiedzia\u0142a z u\u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego dnia wyjechali za miasto. Z dala od ha\u0142asu, napi\u0119cia i rodzinnych dramat\u00f3w. Spacerowali po lesie, zje\u017cd\u017cali na sankach z niewielkiego wzniesienia, jedli gor\u0105ce bu\u0142eczki w lokalnej piekarni. Ola poczu\u0142a, jak jej cia\u0142o i umys\u0142 si\u0119 odpr\u0119\u017caj\u0105, a napi\u0119cie, kt\u00f3re narasta\u0142o przez \u015bwi\u0119ta, znika.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy wr\u00f3cili do domu, mieszkanie powita\u0142o ich cisz\u0105 i spokojem. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce pod ich nieobecno\u015b\u0107 Sasza wezwa\u0142 firm\u0119 sprz\u0105taj\u0105c\u0105. Ola poczu\u0142a spok\u00f3j i wdzi\u0119czno\u015b\u0107. Spojrza\u0142a na Sasz\u0119, kt\u00f3ry w milczeniu stawia\u0142 baga\u017ce przy wej\u015bciu, i u\u015bwiadomi\u0142a sobie, \u017ce ten Nowy Rok zmieni\u0142 nie tylko j\u0105, ale i ich rodzin\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Zbli\u017cyli si\u0119 do siebie.<\/p>\n\n\n\n
Teraz wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bmo\u017ce i powinna broni\u0107 swoich granic. A Sasza zrozumia\u0142, \u017ce jego zadaniem jest by\u0107 przy niej i pomaga\u0107.<\/p>\n\n\n\n
I to by\u0142o najwa\u017cniejsze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Trzypokojowe mieszkanie w moskiewskiej dzielnicy mieszkalnej przepe\u0142nia\u0142a \u015bwi\u0105teczna atmosfera \u2013 girlandy na oknach, udekorowana choinka, zapach cynamonu i mandarynek. Ola planowa\u0142a sp\u0119dzi\u0107 Nowy \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":565,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-564","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/564","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=564"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/564\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":566,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/564\/revisions\/566"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/565"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=564"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=564"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/central.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=564"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}